Gek hoe ik ,sinds mijn korte verblijf in het ziekenhuis eind december (met spoed opgenomen na een anafylactische shock), toch helemaal anders tegen een aantal dingen aankijk.
Zo merk ik dat ik veel meer van kleine dingen geniet:
- een lekkere warme choco met speculaaskruiden en een snuifje chilli (zeker als Huisgenoot die voor me klaarmaakt)
- zondag pyamadag
- een dikke knuffel van mijn neefjes
- een gesprekje met een goede vriendin
- het gezelschap van mijn Huisgenoot
Stadium 1: niet rijp
De banaan is net meegebracht van de winkel en is nog helemaal groen. Niemand vindt ze op dit moment interessant
Stadium 2: Huisgenoot rijp
De banaan gaat begint stilaan geel te worden. Op dit moment wordt ze met plezier verorberd door de Huisgenoot al of niet bij een boke met choco of bruine suiker.
Stadium 3: Zomermaan rijp
De banaan is mooi geel en vertoont ook al een aantal zwarte stippen, bovendien ruikt ze ook heerlijk naar rijpe banaan. In dit stadium ben ik het voornamelijk die de banaan met smaak zal verorberen. Let wel, bananen geraken niet steeds aan dit stadium.
Stadium 4: ijs en milkshake rijp
Tussen de bruine vlekken op de bananenschil zijn hier en daar nog een paar stukjes geel te vinden en ook als je de banaan opendoet vertoont ze al enkele bruine plekken. Op dit punt willen de meeste mensen de banaan al lang niet meer zo verorberen, maar voor het maken van een heerlijke milkshake of verrukkelijk bananenijs is ze echt wel ideaal.
Jammer genoeg halen de bananen bij ons thuis zeer zelden dit stadium, zelfs wanneer ze speciaal voor deze doeleinden aangekocht werden. Meestal vallen er na het stadium Huisgenoot rijp niet veel bananen meer in huis te bespeuren
Volgens Huisgenoot is wel kunnen koken maar niet zonder ongelukken diepvriespuree kunnen klaarmaken zoiets als wel kunnen fietsen maar niet met een go-kart kunnen rijden.
Een treffende vergelijking, want ik kan zowel koken als met de fiets rijden, maar als ik diepvriespuree klaarmaak of probeer met een go-kart te rijden, loopt het gegarandeerd mis.
Blijkbaar is dat zowel hilarisch als absoluut niet te begrijpen, dixit de Huisgenoot die me nu al minstens 5 keer gevraagd heeft of ik écht niet met een go-kart kan rijden. *zucht*
Ik kom net tot het besef dat ik niet alleen op iets meer dan een week tijd de hele Twilight boekenreeks verslonden heb, maar niet lang daarvoor ook de eerste 6 seizoenen van Silent Witness in record tijd heb uitgekeken (1,5 week).
Voor dat laatste had ik natuurlijk wel als excuus dat ik nogal veel platte rust moest houden
Ik slaagde erin om net die twee weekends in december dat Huisgenoot niet thuis was (het eerste en het derde) horizontaal te moeten doorbrengen.
Het eerste weekend dankzij een geklemde zenuw in mijn nek ten gevolge van een hernia.
Aan dat weekend heb ik slechts zeer vage herinneringen, aangezien de dokter mij toen compleet plat gespoten heeft. Blijkbaar ben ik er wel in geslaagd een aantal mensen te bellen en/of te sms’en, maar veel zinnigs kwam er niet uit.
De week volgend op dat weekendje platte rust heb ik thuis mogen doorbrengen met nog meer platte rust, tot dat die er langs mijn strot uitkwam.
Het tweede weekend platte rust had ik te danken aan een steeds terugkerende allergische reactie waarvan de oorzaak niet bekend was. Aangezien het enkel ging om een acute aanval van felle uitslag, mocht ik na een bezoekje aan spoed terug naar huis nadat de baxter netjes leeg gelopen was, op voorwaarde dat ik bij het minste geringste spoor van allergie netjes zou terugkomen en dat ik me voor de rest koest zou houden.
Ik heb er dat weekend dan maar van geprofiteerd om series 1 en 2 van Silent Witness uit te kijken.
Op maandagavond na weekend twee werd dan uiteindelijk toch duidelijk waar ik allergisch op reageerde en dit onder de vorm van een beginnende anafylactische shock.
Aangezien Huisgenoot nog niet terug was uit het buitenland, ben ik zelf maar naar het ziekenhuis gereden, waar ze me prompt trakteerden op een baxter, een spuit in mijn bil en een nachtje observatie.
Na de ochtendronde van de dokters en een rondje bloed tappen voor een bloedonderzoek mocht ik gelukkig alweer naar huis. Waar ik de rest van de dag een beetje gesuft heb en de derde serie van Silent Witness meteen ook maar uitgekeken heb.
De chocoladesaus was een groot succes.
Ook al had ik er bij het herschrijven van het recept wel voor gezorgd dat ik de chilipepers roosterde en in stukjes sneed, maar nergens ook daadwerkelijk in de saus smeet.
Dat vergetelheidje is ondertussen rechtgezet en dus smijt ik het recept gewoon hier voor wie er zin in heeft.
• 3 eetlepels geroosterde sesamzaadjes
• 2 eetlepels rozijnen
• 2 chilipepers
• Eetlepel speculooskruiden
• Kippebouillonblokje
• 2 tomaten
• 50 g donkere chocolade
• Kleine ui
• Knoflookpoeder
• versgemalen zwarte peper
Verwijder de zaden en de zaadlijsten van de chilipepers en rooster ze in een pan zonder vetstof.
Laat de pepers afkoelen en snij ze in stukjes
Rooster de rozijnen eveneens in een droge pan en laat deze eveneens afkoelen.
Rooster de sesamzaadjes tot ze lichtjes kleuren en laat afkoelen
Tomaten wassen en in blokjes snijden
uiten snipperen ca. 3 minuten zachtjes fruiten
Tomaten, sesamzaadjes, rozijnen, speculaaskruiden, lookpoeder, chilipepers en een kippenbouillonblokje met 2 dl water aan uien toevoegen en saus ca. 5 minuten zachtjes laten koken
mix het geheel glad
Chocolade in kleine stukjes door saus roeren. Chocoladesaus ca. 5 minuten zachtjes laten koken en naar smaak bijkruiden met peper.
Koken is iets wat ik graag, maar eigenlijk veel te weinig doe.
Hoewel het juister is te zeggen dat ik graag in de keuken sta te experimenteren en dat ik vooral dat veel te weinig doe.
De twee hoofdredenen daarvoor zijn de kieskeurigheid van mijn vaste tafelgast Huisgenoot en het feit dat ik er vaak veel tijd voor moet vrijmaken.
Al gaat die vlieger niet altijd op; soms experimenteer ik op basis van wat ik nog in mijn koelkast/diepvries/voorraadkast vind, eventueel een handje geholpen door mijn trouwe koksknecht “het internet”. Smijt gewoon de hoofdingrediënten in een google zoekopdrachtje en kijk waar je uitkomt. Gaat meestal vrij snel, maar is niet altijd een succes.
Op andere momenten weet ik precies wat ik wil maken, maar weet ik meestal niet meteen hoe.
“Ons Kookboek” mag dan wel mijn trouwe vriend in de keuken zijn, als ik een ietwat experimenteler iets op tafel wil krijgen, is het toch vaak koksknecht internet die me verder helpt.
Enige probleem is dat ik nooit echt 100% tevreden ben met de verschillende recepten die ik vind. De bereidingswijze van dat ene recept staat me meer aan, terwijl die twee originele ingrediënten uit dat andere recept me toch ook erg aanspreken en ik of Huisgenoot ingrediënt X eigenlijk toch niet zo lekker vinden.
Gevolg: meestal sta ik eerst nog een aantal recepten te herschrijven (compleet met vertalen, hoeveelheden herbereken en uitvissen hoe je de inhoudsmaat cup naar een deftige inhoudsmaat omzet) voor ik aan het eigenlijke kokkerellen kan beginnen. Zeer tijdrovend dus.
Maar, blijkbaar gaat al dat geëxperimenteer me toch wel af, want tot hiertoe waren de meeste van mijn experimenten toch behoorlijk geslaagd. Hoewel ik misschien best nog even hout vasthoud tot morgen, wanneer ik me ga wagen aan pikante chocoladesaus volgens een zelf samengesteld recept.
Toen ik me vorige week inschreef voor nummertje 21 van de Brussels Girl Geek Dinners vond ik al dat de naam Anne-Sophie smartshopping me bekend in de oren klonk.
Na een kijkje op hun website wist ik meteen weer waarom: na een enthousiast verslag van een collega en vriendin van wie de getuige en de moeder daar hun outfit voor de trouw gevonden hadden, zou ik daar een kijkje gaan nemen voor een trouw waarbij ik in de suite zou lopen. Uiteindelijk is dat er nooit van gekomen aangezien de trouwplannen afgelast werden.
Ik kijk er dan ook erg naar uit om er straks alsnog een kijkje te kunnen nemen. Te meer nog omdat ik, na de uitleg over het concept smartshopping, ook nog een hairstyle workshop (vast een goed idee met mijn wilde haardos) ga volgen. En dan spreken we nog niet over de goodie bag, want die ziet er toch ook al veelbelovend uit.
En om geen al te mal figuur te slaan, ben ik onder de middagpauze nog snel een nieuw paar nylons gaan kopen. Want zeg nu zelf, je kan toch niet opdagen met een reuze ladder in je nylons als je gaat naar een evenement met “The Fashion Edition” in de titel
Ik ben normaal gezien vrij geduldig en op professioneel vlak ben ik meestal nog een schepje geduldiger, maar gisteren was ik toch heel even bijna boos geworden.
Sinds mijn vaste collega begin deze maand op zwangerschapsrust ging, werk ik samen met 2 van origine Franstalige collega’s op een internationale klant met als voertaal Engels.
Niet altijd even evident, aangezien het Engels van mijn collega’s niet altijd even vloeiend is en mijn hulp dus regelmatig wordt ingeroepen bij het schrijven en (na)lezen van mails en verslagen.
Als daar nog bij komt dat we sinds dit jaar ook samenwerken met de Aziatische branche van de klant, waar het Engels ook niet altijd even vloeiend is, heeft dat tot gevolg dat ik af en toe enkele spraakverwarringen moet ontwarren tijdens conference calls.
Daarnaast zijn nu al onze interne vergaderingen in het Frans, want hoewel mijn ene collega erg haar best doet om zoveel mogelijk Nederlands te praten en bij te leren, is het Nederlands van mijn andere collega lang niet goed genoeg om de vergaderingen in het Nederlands te houden.
En dan wil het toeval natuurlijk dat het net die collega is die me, als ik een woord niet meteen kan vinden in het Frans of een woord verkeerd gebruik, daar meteen opspringt en me belachelijk maakt. En gisteren, na 4 vergaderingen, allemaal in het Frans, was ik dat echt wel kotsbeu.
En ik weet niet of ik de volgende keer niet heel erg in de verleiding ga komen om Huisgenoots suggestie toe te passen en vanaf dan enkel nog in het Nederlands te praten, liefst nog met een paar dialectwoorden en op volle snelheid. Eens kijken hoe vrolijk hij daar van wordt.
Er zijn 3 dingen waarvoor ik een zwak heb als het op kopen aankomt:
- mooie schoenen en dan vooral zomerschoenen en sandalen.
En hoewel Huisgenoot vast het tegenovergestelde zal beweren, vind ik dat ik daarin toch vrij redelijk blijf. In tegenstelling tot een Vuurtorentje bij ons in de kenissenkring heb ik nog niet meer dan 108 paar en bovendien, doe ik heel regelmatig ook schoenen weg. Op dit eigenste moment staat er een zak met toch wel 6 paar schoenen in de berging te wachten tot Brantano nog eens een inruilactie doet.
- leuke zomerjurkjes. Want er is toch niets zo gemakkelijk als ’s morgens opstaan, een jurkje aantrekken en meteen gekleed zijn. Het spaart me ’s morgen een aantal kostbare minuten die ik langer kan soezen en het bespaart me op jaarbasis enkele uren van voor de kast staan twijfelen wat ik nu vandaag weer eens zal aantrekken. Om de ene of de andere reden is het vinden van leuke winterjurkjes moeilijker en eens de herfst goed en wel is ingezet zal je me dan ook eerder met een broek of rokje zien verschijnen.
- thee, in alle soorten, maten, gewichten. Zwart, wit, groen, met fruitaroma, gerookt, in zakjes of los. Zolang het geen pickwick of Rooibos is, ben ik heel makkelijk te verleiden. Deze middag nog door een doosje Sencha Ariake in katoenen zakjes en op dit eigenste moment ben ik met volle teugen van de eerste tas aan het genieten
