Uit je tuitje, fruitje

Elke lente probeer ik trouw een zuiveringskuur in te lassen om constructiefout nummer 37, de zwakke maag, een beetje te ontlasten.
Alleen was ik deze lente nog herstellende van klierkoorst en leek dat dus niet zo’n denderend plan. Dan maar uitstellen tot in de zomer.
Alleen stond mijn zomeragenda zo propvol dat het me maar niet lukte er ergens anderhalve week sapjes tussen te schuiven.
En zo kwamen we bij de herfst, die niet echt het geschikte seizoen is om een lentezuiveringskuur te doen.

Maar ondertussen merkte ik wel dat mijn maag zo stilletjes aan nog eens nood heeft aan een rustpauze, getuige daarvan 1 heel zware en een paar minder zware maagontstekingen en 2 pogingen tot buikgriep op nog geen half jaar tijd.
En dus start ik vanaf morgen met een iets herfsterigere zuiveringskuur bestaande uit 2 à 3 weken (zal nog beetje van de agenda afhangen) enkel fruit eten en heel veel water en thee drinken.

Bijkomende voordelen van deze kuur: ik slaap beter, ben een stuk energetischer en die kilootjes die ik er in de zomer onder de vorm van ijsjes en cocktails bijgekweekt heb, zullen na die kuur ook verleden tijd zijn.
Ik kijk er al naar uit en ben er helemaal klaar voor

Advertenties

Dag van de klant

Aangezien Huisgenoot en ik eerst afgesnauwd werden in de Brantano, hadden we het niet onmiddellijk door, maar gisteren was het dag van de klant.
En als ik het zo hoor van vrienden en kenissen werd de vangst heel erg bepaald door de shoppingregio: zo was regio Antwerpen een dikke teleurstelling, maar deed regio Gent het erg goed. Ook Wetteren en Melle deden het goed, want overal waar ik kwam kreeg ik wel iets:

– ondanks het afsnauwen, toch ook een minischoentrekkertje gekregen (een metalen, geen brol dus) bij Brantano
– bij Promo Fashion een merci chocolaatje
– in de Colruyt mooie grote rode appel
– in de optiek (waar ik mezelf verwende met een degelijke nieuwe zonnebril) een spuitbusje met brillenpoetsmiddel geschikt voor alle glazen

Zomermaan en het jaar van de teen (bis)

In mei hoopte ik nog dat 2009 omdopen tot het jaar van de teen mijn tenen voor de rest van het jaar zou vrijwaren.

Dat was dus buiten de trampoline bij mijn zusje thuis gerekend.
Ik weet niet precies hoe ik het gedaan heb, aangezien ik het pas achteraf gemerkt heb, maar de bovenkant van mijn rechter kleine teen is compleet ontveld en daarmee is teenincident 4 dus een feit.

Naast het feit dat zo’n ontvelde teen gemeen zeer doet, geraak ik momenteel maar in 1 paar schoenen, mijn lila-roze sandalen om precies te zijn. En aangezien de weerknop vandaag echt wel op herst staat, zit ik hier nu dus met ijsklompvoetjes.

Zomermaan kwam terug van reis en nam niet mee in haar valies…

haar portefeuille, want die werd gestolen.
Geen echt leuke ervaring, was even behoorlijk schrikken, maar ik heb het mijn vakantie niet laten verbrodden.
Ik had diezelfde dag eindelijk dat paar witte schoenen waar ik eigenlijk al sinds mei naar op zoek was gevonden, dus ik had iets om me aan op te trekken.
En ’s avonds op het terras een goeie caipirinha helpt natuurlijk ook altijd.

Naast het feit dat het even schrikken is en je een heleboel zaken kwijt bent (oa een paar foto’s waaraan ik nogal gehecht was), is het vooral de administratieve rompslomp en de bijkomende kosten die me het meest dwars zitten.
Ik zet het hieronder allemaal even op een rijtje:

– woensdag 16/09: aangifte van de diefstal bij de politie, stopzetten van visakaart en bankkaarten, telefoontje naar SN om te weten welke documenten ik nog nodig had om op het vliegtuig te mogen

– donderdag 17/09: pasfoto’s laten trekken, opnieuw naar de politie voor bijkomend formulier, waarvan blijkt dat ze het me niet kunnen verstrekken. Bellen naar ambassade, consulaat en ereconsulaat om uit te vissen hoe ik aan een paspoort geraak, bellen naar Hertz om te checken hoe de afrekening van de gehuurde wagen verder afgehandeld moet worden

– vrijdag 18/09: naar het ereconsulaat in Mijas (in principe 45 min rijden, maar dankzij de slechte routebeschrijving deed ik er anderhalf uur over) om een voorlopig paspoort aan te vragen

– zaterdag 19/09: opnieuw naar de politie (deze keer al op Belgische bodem) om nogmaals aangifte te doen van de diefstal en een voorlopig identiteitspapier en aanvraagformulier voor een duplicaat van mijn rijbewijs te verkrijgen

– dinsdag 22/09: naar het gemeentehuis om duplicaat rijbewijs aan te vragen en diefstal identiteitskaart aan te geven. Rijbewijs direct meegekregen. Identiteitsbewijs kunnen ze aanvraag meteen doen, mits een foto want de melding van diefstal had de politie al gedaan (ik had dus gewoon op een uitnodiging kunnen wachten). Vermits mijn voorraad foto’s ondertussen uitgeput was in de namiddag teruggekeerd na eerst een stop bij de fotograaf. Langs de bank om opnieuw bankkaarten aan te vragen en mijn nieuwe visakaart op te halen (want die wordt wel automatisch opnieuw aangemaakt nadat je ze hebt laten blokkeren) en langs de apotheker om daar een nieuwe klantenkaart te laten activeren.

– Ergens volgende week: bankkaarten gaan ophalen

– Ergens binnen 2 weken: nieuwe identiteitskaart ophalen

En het prijskaartje ziet er tot op heden als volgt uit:
– 5 euro voor de Spaanse foto’s
– 50 euro voor het voorlopige paspoort
– 11 euro voor het nieuwe rijbewijs
– 9,5 euro voor de Belgische foto’s
– 15 euro voor de nieuwe identiteitskaart
Moeten er nog zeker bijkomen: 2,5 euro voor een nieuwe SIS-kaart (die ik binnen dit en 2 maanden zal hebben) en ??? voor een nieuwe portefeuille. Maar die kan ik natuurlijk altijd voor mijn verjaardag vragen, want die komt er binnen 3 weken al aan.

Zomermaan ging op vakantie en leerde

– Dat konijnen stijle rotswanden kunnen beklimmen
– Dat buikgriep universeel is, ik had er in Spanje last van terwijl vrienden en kennissen er gelijktijdig last van hadden in België
– Dat voelen aankomen dat je gaat flauwvallen toch echt wel een pluspunt is: het voorkomt namelijk een heleboel blutsen en builen. Alleen jammer dat ik dat enkel voel aankomen als ik ziek ben (bij buikgriep en dergelijke).
– Dat Spanjaarden ontzettend bijgelovig zijn: zo mag je in Spanje nergens je handtas op de grond zetten, want dan loopt je geld weg. Bij mensen thuis wordt je tas verplaatst of er wordt je gevraagd ze te verplaatsen. Op restaurant brengen ze een extra stoel of een bijzettafeltje om je handtas op te zetten
– Dat ze zeeziek in wordt in een hangmat als ze niet minstens 1 teen aan de grond houdt. Niet evident met katten, honden en kinderen die er blijkbaar hun levensdoel van maakten om die hangmat zoveel en zo wild mogelijk te doen schommelen. En dat nadat ze na 4 dagen eindelijk haar hoogtevrees in de hangmat overwonnen had
– Dat een have dag school in Spanje tot 15u duurt
– Dat Andalusië het dorp van Spanje is (beetje de Limburg van Spanje, hihi) en Tarifa blijkbaar het tochtgat van Andalusië is, wat dan weer veel kite surfers aantrekt
– Dat het dit weekend in België warmer was dan in Madrid
– Dat GPS-gebruik in Spanje niet altijd even evident is, heel veel huizen hebben namelijk geen adres. Zo is de enige toegangsweg naar het huis waar ik logeerde een droge rivierbedding. En de coördinaten van google earth helpen je ook niet op bestemming, want die lagen volgens de GPS in Algerije.
– Dat een gemiddeld onweer in Benajarafe Alto een half uur duurt, waarvan slechts 10 minuten met regen. De rest is gebliksem en gedonder
– Dat jonge door hormonen geteisterde ezels vreselijk veel lawaai maken, ook ’s nachts
– Dat uitslapen, als lichte slaper in een huis met 4 kinderen die ’s morgens vroeg naar school moeten, zo goed als onmogelijk is.

Vakantie-stress

Op vakantie gaan doe je… om te ontspannen. Maar waarom moet die anderhalve week voor je vertrekt dan toch zo’n stressboel zijn.

Het begint al op het werk. Dit jaar is de eerste keer dat ik langer dan een week op vakantie ga, zonder dat het bedrijf sluit, en ik weet meteen ook waarom. Als grote perfectionist die graag te touwtjes in handen heeft, is voorbereiden op vakantie eigenlijk een hel:
– heb ik al mijn contactpersonen verwittigd en doorgegeven wie me vervangt
– heb ik alle losse eindjes die ik kon knopen geknoopt en heeft mijn back-up de overblijvende eindjes nu goed en stevig vast
– heb ik alles duidelijk uitgelegd en doorgegeven
– heb ik geprobeerd alle mogelijke onverwachtte wendingen zo goed mogelijk in te calculeren?
– is mijn mailbox genoeg uitgekuist, zodat hij niet overvol geraakt door alle mailtjes die ik tijdens mijn afwezigheid nog ga krijgen en heb ik in mijn poging hem uit te kuisen geen belangerijke zaken weggesmeten
Als je laatste dag voor je vakantie dan ook nog aaneen hangt van vergaderingen en je in de namiddag zelfs niet meer terug op kantoor komt, dan draagt dat enkel bij tot de stress.

En daarnaast is er de stress thuis:
– de “oei, die en die dingen wil ik ook nog meenemen en moeten nog gewassen/gestreken worden”-stress
– de “er liggen hier bergen kleren en daar moet ik nu een keuze uit maken, want niet alles past in mijn koffer”-stress
– de “ik moet kiezen welke schoenen ik juist meeneem, want anders is mijn koffer te zwaar”-stress
– de “is mijn medicijnkistje in orde”-stress, zeer belangrijk voor een allergische brokkenpoot met veel kwaaltjes
– de “is er voldoende eten in huis voor de Huisgenoot”-stress, want 14 dagen junkfood gaat toch net iets teveel zijn
– de “hier sta ik nu met bijna 3 kilo druiven die nog verwerkt moeten worden voor ik vertrek”-stress
– de “gaat mijn visa-kaart er op tijd zijn zodat ik nog een auto kan boeken”-stress
– de “ga ik op tijd op de luchthaven zijn en nergens tegengehouden worden”-stress
– de “dit is eigenlijk wel de eerste keer dat ik alleen vlieg”-stress

En dan vraag ik me af hoe het komt dat ik al een paar dagen bijna niet eet en heel de tijd snoep. Dat lijstje hierboven heeft er vast niets mee te maken…
Ik heb me in ieder geval voorgenomen om eens op bestemming er dubbel en dik van te gaan genieten met: lekker niksen, cocktails en cava op een terrasje, lange tochten te paard, jacuzzi’en onder de sterrenhemel