Markt feest op de Emiliushoeve

Zorgboerderij Emiliushoeve organiseert normaal gezien jaarlijks een Kunstenfestival (onder het motto Kunst kent geen beperkingen).
Dit jaar gooien ze het echter over een andere boeg en organiseren ze nu zondag 21 juni een Markt Feest  mede ten voordele van Nanda vzw.
Op het rijkgevulde programma staan onder andere: een rommelmarkt, een kunstenmarkt en een kledingmarkt; een heleboel optredens (natuurlijk ook van Leki) en verder is er ook allerlei lekkers te eten en te drinken.

emilius

De Emiliushoeve is een zorgboerderij in dagwerking die uitgaat van de visie dat iedereen recht heeft op werk. Zij gaan niet uit van beperkingen, maar van kwaliteiten en daarom bieden ze werk op maat. Dit kan gaan van zwaar boerenwerk op het land, meehelpen in de keuken, het houtatelier of de moestuin of zorgen voor de kleine dieren.
De mensen die er werken evolueren vaak zo sterk dat ze op termijn een aantal dagen per week in het reguliere werkcircuit aan het werk kunnen, onder een “Begeleid werken” contract ondersteund door het team van de Emiliushoeve.

Waarvoor Nanda vzw precies staat, vertelde ik jullie hier al.

Het feest start om 11u en de toegang is gratis.
Het adres: Emiliushoeve, Herdersstraat 31, Bevel/Nijlen

 

Zomermaan en de vrolijke noot

Als je zo al een hele tijd ziek thuis zit, hebt ge:

a) wel ne keer nood aan iets om u op te vrolijken

b) veel tijd om twitterconversaties te houden en te volgen, oa eentje over Google Translate non-vertalingen

Google Translate Sings combineert beide op meesterlijke wijze. Door songteksten door Google Translate te halen in meerdere talen, om dan terug te keren naar het Engels, krijgt ge de meest hillarische resultaten.
Hieronder mijn favoriet, hoe kan het ook anders, eentje uit een Disney film. Slappe lach verzekerd!

Pentatonix in 5 (niet zo korte) puntjes

Vorige week zondag was Pentatonix voor de 2de keer in België voor een concert en voor de 2de keer waren ik en Huisgenoot 2 erbij. Het was trouwens dankzij hem dat ik hen leerde kennen.

Pentatonix
Een a capella band uit Texas die in 2011 ontstond nadat de 3 originele leden (Kirstie Maldonado, Mitch Grassi en Scott Hoying) op zoek gingen naar minstens 1 extra bandlid om te kunnen deelnemen aan “The Sing Off”.
Ze leerden Avi Kaplan kennen via een gemeenschappelijke kennis in het a capella milieu en contacteerden Kevin Olusola nadat ze een Youtube video zagen waarin hij celloboxte (een zeer geslaagde mix van cello en beatboxen, waarmee hij nu ook een solo album uit heeft).
Ze ontmoetten elkaar voor het eerst de dag voor de audities, deden een geslaagde auditie en wonnen dat jaar ook de finale.
Waarna ze vrijwel onmiddellijk gedropt werden door hun label, maar absoluut niet bij de pakken bleven zitten door een nieuw contract te tekenen onder een docher maatschappij van Sony en ondertussen een ontzettend populair Youtube kanaal op te starten (met meer dan 8 miljoen subscribers en meer dan 900 miljoen cumulatieve views).
Hun meest succesvolle nummer is hun Daft Punk medley, waarvoor ze eerder dit jaar ook een Grammy voor Best Arrangement, Instrumental and A Cappella

De groep brengt vooral popnummers, maar durft ook jazz, klasiek en zoveel meer aan. Ze brengen covers, regelmatig onderde vorm van medleys, in een eigen jasje en sinds kort ook meer eigen originele songs.
Wat hun stijl zo uniek maakt is het veelvuldig gebruik van vocale perucsie niet enkel onder de vorm van beat boxing maar ook onder de vorm van de Basso Profondo stem van Avi Kaplan, waarvoor ik helemaal smelt.

Het concert
Vorig jaar speelden ze nog in Trix, dit jaar verhuisden ze naar het veel grotere Vorst Nationaal. Het gevolg daarvan was wel een iets groter franssprekend publiek en die zijn een stuk rumoeriger en ook een stuk onvriendelijker, heb ik tijdens de laatste paar concerten in en rond het Brusselse moeten ontdekken. Duwen, trekkenen meer van onfraaie dingen om toch maar te proberen onze plaatsjes op de eerste rij in te pikken. Wel, dat was buiten die beer van een huisgenoot van mij gerekend.

Dat zootje ongeregeld kon echter de pret niet storen. Ik genoot van een heerlijk concert met een mix van covers en eigen materiaal, snelle nummers en meer ingetogen nummers, hier en daar een intermezzo met een grappige anecdote en was me momenten tot tranen toe geroerd.
Een hele fijne ervaring en ik kan niet wachten tot ze ons landje tijdens een volgende tour opnieuw een bezoekje brengen.

VIP arrangement
Net als vorig jaar was er dit jaar de mogelijkheid om in te tekenen op een VIP arrangement. Vorig jaar kozen we voor het pakket met een goodiebag, vroegere toegang tot de zaal en de shop en korte meet&greet tijdens een signeer sessie.
Dit jaar kozen we voor het 2de pakket met daarin:
– meevolgen met 1 nummer tijdens de soundcheck
– een Q&A sessie
– op de foto met de groep
– korte meet&greet tijdens de signeer sessie
– goodie bag (met een PTX zonnebril en een gelamineerd inkomst ticket dat binnenkort dienst zal doen als bladwjzer)
– vervroegde toegang tot zaal en shop waar ik dit jaar een t-shirt kocht (vorig jaar een hoodie) en de berige huisgenoot een hoodie en een t-shirt
En hoewel ik tijdens de signeersessie niet veel meer dan een “hi” en een “thanks” kon uitbrengen en al helemaal niks durfde te vragen tijdens de Q&A sessie genoot ik er immens van.
De Huisgenoot die vorig jaar, net als ik, maar heel weinig kon uitbrengen nadat Kevin hem op zijn schoenen complimenteerde, stak deze keer een hele monoloog af en kreeg er nog 2 knuffels voor in ruil. Hij straalde er echt helemaal van 😉

Highlights
Het is heel moeilijk om van deze prachtige show een aantal highlights te kiezen, maar als het dan toch moet dan ga ik voor de 2 nummers die me het meest kippevel bezorgenden:

Standing by – een nummer waarin Avi de lead vocals met ontzettend veel charme op zich neemt en zo bewijst meer te zijn dan een superlage basstem. Het nummer kwam trouwens tot stand vorig jaar in Antwerpen 😉

That’s Christmas to me –  een nummer waarvan ik sowieso al kippenvel krijg, maar nu echt tot tranen geroerd was toen ze besloten het “off mic” te zingen en zo een zaal van rond de 4000 man muisstil kregen.


(een zaal die daarna trouwens eens zo uitbundig losbarste met de Daft Punk Medley)

Foto’s

IMG_9526-X2 IMG_9539-L

CDl7-AxWAAAlIlI

Den triestigste film ter wereld

Als ge die titel leest, gelooft ge nooit dat dat over “The Sound of Music” gaat, tenzij ge die film al samen met mij gezien hebt en toen gezworen hebt dat nooit meer te doen, of geëist dat ik enkel kijk als ik alleen thuis ben (nee hoor, ik kijk ni naar u Huisgenoot1).

Ik hoor al denken, maar allé met al die schoon liekes enzo, dat is toch ne feel good movie… Ni dus, die film zit vol bleitmomenten:

– bleitmoment 1: ze wordt vriendelijk verzocht een andere roeping te vinden, want een nonneke zit er ni in
– bleitmoment 2: de natte gordijnen scene
– bleitmoment 3: ze wordt door een jaloerse tik buiten gepest, loopt van huis weg (want ze is daar ondertussen echt wel thuis) en dat zonder iets te zeggen
– bleitmoment 4: die kinders zijn van hun melk omdat ze ni weten waarom ze weg is en als ze om uitleg gaan vragen worden ze naar huis gestuurd waar ze dan ook nog eens zonder eten naar bed gestuurd dreigen te worden
– bleitmoment 5: ze moeten vluchten en in de rapte wordt de oudste dochter hart nog ne keer gebroken.

En dat zijn alleen de grote bleitmomenten, de traantjes die stiekem tussendoor weggepinkt worden staan ni eens in dat lijstje.

Begrijp mij ni verkeerd, ik zie die film doodgraag, zing alle liedjes van voor naar achter mee (in ’t Engels of in ’t Nederlands, en achterstevoren als ’t moet) en moet altijd gniffelen met dat nonneke dat vergiffenis vraagt omdat ze nen auto saboteerde.
Maar toch…de triestigste film ter wereld.

Dat was al van den eerste keer dat ik hem zag, zo’n 33 jaar geleden (met een onthuste moeder die ni wist welk argument eerst te proberen om die tranenstroom te stoppen om alleen het omgekeerde effect te bekomen), en als ik hem vandaag voor den honderduuzendzte keer zie, is dat ni anders.

Ge wilt trouwens ni weten hoeveel tranen er gevloeid zijn bij het bloggen over den triestigste film ter wereld 😉

Tickets op grootte

mylene

Het concert op zaterdag was echt super. Een spektakel van beeld en klank, zang en dans en prachtige kostuums. Maar een voorval vlak voor de start heeft me toch echt aan het denken gezet.
Met ons groepje stonden we bijna helemaal achterin de zaal te wachten tot de start van het concert, tot we plots opgeschrikt werden door een behoorlijk aangeschoten man die aan Huisgenoot kwam vragen om helemaal achterin te gaan staan. Toen hij daar niet meteen op in wilde gaan, werd de man boos en begon te tieren dat het toch schandalig is dat grote mensen zomaar voor de neus van kleinere komen te staan, dat ze zich niet wilden verzetten, … Gelukkig voor ons kwam de vriendengroep van de man snel tussen, in een (niet erg succesvolle) poging hem te doen bedaren.

Als klein “meisje” kan ik die man niet helemaal ongelijk geven, met grote mensen voor je neus (en voor mij is dat alles boven 1m60) kan je niet altijd alles zien.
Dus stel ik voor dat vanaf nu de staanplaatsen bij concerten worden ingedeeld in vakken per grootte. Bij het bestellen van tickets geef je dan per besteld ticket de grote van de persoon ik kwestie in, kwestie van kaarten van de juiste zone te kopen.

En wil je in groep gaan? Tja, dan moeten de kleintjes maar mee in het vak van de groten (ze zagen vroeger toch ook al niks), of dan zoek je maar vrienden van je eigen lengte. Simpel toch?

Nanda vzw

In 1995 probeerde mijn nonkel 1 van zijn dromen te verwezelijken: het bouwen van een ziekenhuis in zijn geboortedorp.
En toen brak in Zaïre, nu Congo, de oorlog uit en bleef het bij het leggen van funderingen en het zetten van enkele muren.
Anno 2010 besloot mijn nichtje Karoline Kamosi, aka Leki, de droom van haar papa te verwezelijken.

Het dorp waar het ziekenhuis gebouwd wordt, heet Malambu Nzadi en ligt zo’n 300km van de hoofdstad Kinshasa.
Dankzij het ziekenhuis zouden een 25.000 tal mensen, verspreid over een 30-tal dorpen, geholpen zijn.

Wil jij ook je steentje bijdagen? Dat kan, door een bijdrage te storten, een kalenderdagboek te kopen of het nummer “Peculiar Places” te downloaden. Meer informatie vind je hier.

Boombalfestival… of toch niet

Ik heb de hele zomer amper last gehad van mijn enkel, dus durfde ik zachtjes te hopen dat ik vandaag toch een dagje Boombalfestival kon meepikken.
Tot ik vanmorgen 2 keer kort naar mekaar door mijn enkel ging en die plannen toch maar weer in de kast stak, aangezien de enige verantwoorde manier om te gaan op krukken is en ervaring mij heeft geleerd dat een festival op krukken eigenlijk hels is.

Ik krijg zo het gevoel dat mijn enkel me iets wil duidelijk maken met betrekking tot dit festival, maar ik denk niet dat ik op dit moment echt bereid ben te luisteren.