Aangebrande Zomermaan

Gisteren tot de vaststelling gekomen dat het niet zo’n strak plan is om het kookvuur af te kuisen terwijl 1 van de gasbekken nog heet is omdat je juist lekkere slasoep gemaakt hebt.

Het resultaat is namelijk dat ik erin slaagde de binnenkant van mijn pols te verbranden en dat nadat ik eerder op de avond ook al warme soepspetters in mijn oog kreeg toen ik de hete soep mixte. Misschien moet ik dat laatste in de toekomst maar doen met een veiligheidsbril op mijn neus.

The Guild

Dankzij het supercatchy nummer ‘Date my avatar’ werd The Guild vorig jaar in mijn leven geïntroduceerd en zoals hier ook al gemeld, was ik meteen fan van deze online sitcom over het leven van een groep online gamers.
En ik ben duidelijk niet de enige want ze hebben de voorbije twee jaar verschillende awards gewonnen waaronder the SXSW, YouTube and Yahoo Web Series Awards in 2008 en 3 Streamy Awards in 2009: Best Comedy Web Series , Best Ensemble, en Best Actress voor Felicia Day, die trouwens ook de serie geschreven heeft.

Daar waar ik vorig jaar nog uitkeek naar de lancering van seizoen 3 (dat extra leuk is dankzij Wil Wheaton in kilt), is het nu wachten op seizoen 4 dat deze zomer gelanceerd wordt en op de tweede comic die deze week aan de andere kant van de oceaan uitkomt.

En naast het maken van een toffe serie, hebben ze ook nog de tijd gevonden om een uitgebreide aprilgrap op poten te zetten. En ik ben er niet alleen tot mijn grote frustratie met beide voeten ingelopen, ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld dat er helemaal geen Lil’ Guildies komen.
Dus geniet ik ondertussen nog maar even van hun al even catchy valse begingeneriekje.

The Rosegarden

Een vriendin van me zit in de jury van de Breugheltrofee van OPENDOEK: een initiatief om de verenigingen die erbij aangesloten zijn aan te zetten tot kwaliteitsbevordering en te wijzen op de middelen en mogelijkheden die daarvoor ter beschikking gesteld worden.
Zaterdag was het stuk The Rosegarden van Anton Klee gespeeld door KTV Trouw en Moed aan de beurt, en aangezien zij plots vervoer zocht, heb ik me als chauffeur aangeboden, want af en toe zo eens naar het amateurtoneel vind ik wel tof.

Het verhaal is vrij simpel: Madame Rose is de uitbaatster van “The Rose Garden” en de meisjes Ursula, Nathalie en Nina doen hun best om het hun mannelijke klanten zo aangenaam mogelijk te maken. Plots zakt Madame Rose in elkaar en iedereen is ervan overtuigd dat ze dood is. De meisjes zouden maar al te graag in “The Rose Garden” blijven werken, de inkomsten zouden dan volledig voor henzelf zijn, maar dat is alleen mogelijk als Madame Rose voor de buitenwereld nog in leven is. Een van hen heeft grandioos idee; een van de klanten, heeft als hobby het opzetten van vogeltjes… Uiteindelijk stemt hij in met het opzetten van madame Rose in ruil voor 20 jaar de diensten van de meisjes. Als dan blijkt dat ze niet dood is, gooit hij het met haar op een akkoordje: zij speelt 2 weken voor dood, zodat hij 2 weken zijn pleziertje heeft met de meisjes en in ruil deelt hij ook het bed met madame Rose omdat hij zo hard op haar overleden echtgenoot loopt. Natuurlijk zorgt dit voor de nodige problemen en gekke situaties, vooral wanneer blijkt dat hij na 2 weken helemaal niet van plan is zijn nieuwe leven op te geven.

Al bij al best wel grappig, met het nodige oog voor detail in de aankleding van de personages (de 3 typetjes die door de meisjes neergezet worden (schoolmeisje, goth chick en chique madame) worden in alle kledingwissels doorgetrokken, de mannelijke klant loopt er naarmate het stuk vordert meer en meer bij als een pooier, …), het decor (compleet met verlicht raam aan de buitenkant van de parochiezaal) als de muziek (allemaal liedjes over rozen).
Enige waar ik me echt aan gestoord heb is het gemaakte hoge stemmetje van het schoolmeisje.

En tijdens de pauze en na het stuk mocht ik meegenieten van de hapjes en drankjes die voor de jury voorzien waren voor tijdens de evualutie.

Tanden poetsen met Zomermaan

Nadat hij eerst een paar dagen op de woonkamertafel had staan blinken, is mijn spiksplinternieuwe tandenborstel toch in de badkamer en uiteindelijk zelfs opgeladen geraakt, ergens begin vorige week.
Toch heb ik met mijn eerste poetsbeurt gewacht tot vorige zondag zodat ik rustig de tijd kon nemen om supergeconcentreerd mijn tanden te poetsen en mentale nota’s te nemen van mijn ervaring, om ze dan nu in deze blogpost te gieten. (wat Huisgenoot natuurlijk weer uiterst grappig vond).

De bevindingen:

– deze tandenborstel is duidelijk krachtiger dan mijn vorige, met tintelende wangen en tong tot gevolg

– de timer van deze tandenborstel is geavanceerder dan die van de vorige, niet alleen laat deze borstel weten wanneer je voldoende lang gepoetst hebt (2 min), hij vertelt je ook wanneer je van kwadrant in je mond mag veranderen (om de 30 sec).
Alleen mag je niet vergeten dat je je voortanden ook moet mee opsplitsen in die kwadranten, anders sta je zoals ik de eerste keer na 2 minuten met netjes blinkende kiezen en ongepoetste snij- en hoektanden

– als je te hard op je tandenborstel drukt volgt er ook een signaal, maar daar heb ik nog niks van gemerkt, dus dat doe ik in elk geval al niet verkeerd

– na 18u is de tandenborstel opgeladen en zou hij het een week normaal gebruik (2x poetsen per dag) moeten uithouden. Ben nog maar aan dag 3, dus ik kan niet bevestigen of hij die belofte houdt, maar dat lijkt me in elk geval wel een stuk korter dan de vorige het uithield. (heeft misschien te maken met het feit dat deze krachtiger is)

– na de poetsbeurt voelden mijn tanden lekker schoon en glad aan en blonken ze netjes en dat is uiteindelijk toch waar het om gaat.

Conclusie: ik ben erg content met mijn nieuwe tandenborstel en zal hem de komende tijd met veel plezier gebruiken.

Twunch

Gisterenavond twunch in Patrick Foleys’.
Aangezien ik daar supergraag ga eten kon ik die niet missen en ik heb er geen moment spijt van gehad.

Er werd ontzettend veel gelachen en over de meest uiteenlopende dingen gesproken, maar als ik in een paar kenwoorden moet samenvatten wat me het meest is bijgebleven zijn dat toch de volgende:

de shopping
Tribbles, Wookies en Ewoks
– Prrrr
– de a-toets
– android-indocrinatie
– en lijken van het dak smijten in spelletjes

En in het naar huis gaan zat ik met dit vrolijke deuntje in mijn hoofd:

Zomermaan kliedert

Ik verkondigde al jaar en dag dat ik miniatuurtjes wil leren schilderen en het niet eerlijk vond dat niemand het mij wilde leren.
Volgens Huisgenoot moet je daar gewoon aan beginnen en hij probeerde me dus al 4 jaar een figuurtje in mijn pollen te duwen, maar dat zag ik dan weer niet zitten.
Tot ik vorig jaar vroeg wat hij graag voor zijn verjaardag wilde en hij zeer enthousiast verkondigde “Dat jij toch probeert een figuurtje te schilderen”.
Hoe kon ik hem dat nu weigeren.

Zo gezegd zo gedaan, eind november nam ik voor de eerste keer een penseel in handen en sindsdien ben ik verkocht.
Ik ben zelfs zo erg verkocht dat ik gisteren meeging naar de Wargame conventie van Huisgenoots clubs (mooi synoniem voor een bende voornamelijk dikke zweterige mannen die in een slechtverluchte zaal met peetjes spelen) en daar een aantal nieuwe figuurtjes kocht. Een setje dat ik vooral kocht omwille van de Mad Hatter die erbij zit (hoewel ik de 2 extra figuurtjes die het geheel speelbaar maken als Malifaux set ook erg graag wil) en een setje superschattige pompoentjes die ik altijd al wilde schilderen, maar die Huisgenoot zelf niet meer had. (Hier zie je zijn versie in halfafgewerkte staat)

Zo weet ik alvast wat te schilderen zodra mijn huidige figuurtjes af zijn. Ja, ja… figuurtjes, want aangezien je regelmatig een tijdje moet wachten tot een stuk gedroogd is voor je verder kan, is het interessanter om aan minstens 2 figuurtjes tegelijk bezig te zijn.

En hoewel ik nog niet zo lang bezig ben, weet ik wel al heel goed wat ik wil en wat ik al of niet graag doe.
Zo heb ik een bloedhekel aan Huisgenoots stokpaardje: het werken met inkten (hoewel ik moet toegeven dat het mooie resultaten geeft) en vind ik drybrushen, de techniek waarover iedereen altijd zo lelijk doet, lang niet zo moeilijk als gevreesd en als ik heel eerlijk ben, zelfs wel leuk.

Verder slaag ik er in tegenstelling tot Huisgenoot ook in om na een kliedersessie niet van top tot teen onder de verf te zitten en voor iemand die zo’n grote klungelsmurf is als ik, is dat een hele prestatie.