Catchy en herkenbaar

Eind vorige week voor het eerst dit gehoord:

Naast leuk en catchy, is dit met een gamer als huisgenoot (en nog een hele resem in de vriendenkring) ook zeer herkenbaar.
En dus heb ik, op aandringen van diezelfde Huisgenoot, ook de serie eens een kans gegeven.
Ik kan niet anders toegeven dan dat ik fan ben: ik heb op 1 avond de eerste twee seizoenen van The Guild bekeken en ben nu ongeduldig aan het wachten tot seizoen 3 (dat reeds aangekondigd is) beschikbaar zal zijn.

Avatar anders bekeken

Net geen week geleden mochten Huisgenoot en ik dankzij de huislama van Talkingheads naar de Avatar Day in Kinepolis. (wisten jullie trouwens dat de lama in België op de lijst van toegelaten huisdieren staat?)
Niet alleen zouden we een speciale preview krijgen van de 3D versie van de nieuwste James Cameron film, er zouden bovendien ook nog 2 vouchers voor een film naar keuze voor ons klaarliggen.

Kort voordat ik bevestigd had dat we graag de vertoning van 20u te Antwerpen wilden zien (met Kortrijk en Gent niet in de lijst en Brussel de enige op redelijke afstand, was de keuze snel gemaakt), herinnerde Huisgenoot me aan het feit dat de combinatie Zomermaan en 3D niet zo ideaal is.
De enige 3D ervaring die ik tot vorige week had, was “Honey, I shrunk the audience” In Disney een paar jaar terug, maar aangezien technologie niet stil staat, zou het deze keer misschien wel lukken om te kijken en wilde ik de sprong in het duister wel wagen.

Het is uiteindelijk een echte sprong in het duister gebleken, want 3D en Zomermaan vormen nog steeds geen goede combinatie.
Door een samenloop van omstandigheden hebben we slechts een minuutje van de eerste scène van de preview meegepikt (we waren maar nipt op tijd door het verkeer en bovendien stond mijn naam niet op de lijst. Dankzij mijn bevestigingsmail was dat geen al te groot probleem en werd mijn naam er gewoon mee bijgeschreven, waarna we mochten doorlopen. Over de voucher werd niet gerept, maar ik panikeerde nog niet misschien dat we die na de preview nog zouden krijgen.).
Zelfs dat kleine stukje was er voor mij teveel aan (ik was al helemaal misselijk en duizelig) en voor de rest heb ik met mijn oogjes dicht naar de preview geluisterd en heel af en toe eens door de spleetjes van mijn ogen gepiept.

Wat ik ervan gezien heb zag er erg indrukwekkend uit en wat me vooral is bijgebleven zijn de prachtige kleuren. Daarnaast heb je met je ogen dicht ook veel meer de kans om van het geluid te genieten en naast de interessante dialogen (waar ik zo zonder beeld niet altijd iets van begreep) viel me het detail in de achtergrondgeluiden ook op. Komt daarbij nog eens een interessant verhaal en dan ben ik toch erg blij dat de film niet enkel in 3D wordt uitgebracht. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ze hem in België niet enkel in 3D zullen spelen.
Het is voor mij dus ongeduldig afwachten tot de wereldwijde release op 18 december in de hoop dat ik er dan ten volle van zal kunnen genieten.

Huisgenoot, die gelukkig wel van de 3D ervaring heeft kunnen genieten, is in elk geval erg enthousiast. Hij wist me te bevestigen dat naast de kleuren de rest van de beelden ook prachtig zijn en dat de film niet alleen indrukwekkend klinkt maar er ook indrukwekkend uitziet. Hij wil hem zeker gaan zien, ongeacht of het nu in 3D is of niet.

Nog even het vermelden waard is dat ik na afloop van de preview, toen we allemaal netjes onze brilletjes inleverden, aangesproken werd door het meisje dat ons aan de balie bij op de lijst had gezet. Ze kwam ons de vouchers brengen die op mijn naam nog klaarlagen aan de receptie en ik was daardoor zeer aangenaam verrast.
Met die vouchers zijn we uiteindelijk, na eerst een hapje eten en daarna een paar koopjes in de plaatselijke Free Record Shop, op aandringen van Huisgenoot (en eigenlijk dik tegen mijn goesting) Inglorious Basterds gaan zien. Als ik alles bij mekaar een half uur van de film gezien heb, zal het veel geweest zijn, want zoals ik al voorspeld had, ben ik na een half uurtje in slaap gevallen. Ooit zal ik hem nog wel eens op DVD zien

Het betere voetenwerk (sic)

Voorbije woensdag was het nog eens tijd om op controle te gaan met de voet.
De week daarvoor had ik, zoals afgesproken, braaf gebeld om nog eens een update te geven en mijn dokters vroegen me toch maar even op controle te komen. En voorlopig (maar waarschijnlijk tot het eind van de maand) alle activiteiten die niet onder “normaal dagdagelijks wandelen” vallen, zo te laten.

Verdict na onderzoek: de voet doet het niet goed. De blessure van het omslaan van de voet is netjes genezen, maar de aanwezige ontsteking is veel hardnekkiger dan verwacht. Na ongeveer 2 maand ontstekingsremmers zou die netjes weg moeten zijn en dat is jammer genoeg niet zo.
Van zodra de temperatuur een beetje stijgt, zwelt de enkel en begint gemeen zeer te doen. Als het echt een warme dag is, zoals gisteren, kan ik er tegen ’s avonds zelfs amper nog op staan.

Dus het wordt tijd om nieuwe maatregelen te nemen en de dreigementen met cortisonespuiten beginnen nu steeds concreter te worden.
Als het aan dokter 1 (de man van het koppel) ligt, wordt er volgende week al gestart met spuiten, waarschijnlijk een 3-tal weken na mekaar en wordt er dan half september geëvalueerd wat het effect ervan geweest is.
Wetende dat de ontsteking erg warmtegevoelig is en ik begin september voor 2 weekjes naar het zonnige Spanje trek, is de kans groot dat die kuur achteraf nog eens herhaald moet worden.

Dokter 2 (de vrouw van het koppel) weet hoe ik over cortisonespuiten  denk en deelt mijn mening tot op een zeker punt (soms zijn de grove middelen nu eenmaal nodig). Zij stelt dan ook voor om nog even te wachten met de spuiten. Minstens tot wanneer ik terug ben van Spanje. Ze is zelfs bereid tot eind oktober te wachten, om te kijken of de ontsteking toch zo te overwinnen is van zodra het warme weer me geen parten meer kan spelen.
Dat wil  natuurlijk ook wel zeggen dat het algehele verbod op “alles wat niet dagdagelijks wandelen is” tot eind oktober stand houdt.

Geen al te makkelijke beslissing en eentje waar ik ook niet licht over wil gaan.
Aan de ene kant is tot en met eind oktober helemaal niets met de voet mogen doen wel erg lang (en dat terwijl ik net een nieuwe fiets heb die zo graag een ritje wil maken), maar aan de andere kant wil ik elke gelegenheid om die spuiten uit te stellen wel aangrijpen.

Een van de hoogtepunten van mijn zomer, het Boombalfestival, zal dit jaar waarschijnlijk wel aan mijn neus voorbij gaan.
Ik had er erg naar uitgekeken om, na een heel jaar bijna niet gedanst te hebben (met eerst klierkoorts, daarna vermoordde tenen en als laatste het omslaan van die voet), dat in 1 weekend goed te maken en bovendien alle mensen van de dansstages van de vorige twee jaar terug te zien.
Maar nu ik helemaal niet ga mogen dansen terwijl er zoveel mooie muziek gespeeld gaat worden en er zoveel toffe mensen zullen zijn om mee te dansen en ik eigenlijk enkel op een stoel of op het gras mag zitten … ik betwijfel of ik mezelf wel ga kunnen bedwingen (want 1 klein walsje of hanterdro’tje zullen toch wel geen kwaad kunnen) en dan heeft het toch wel erg veel weg van zelfkwelling.
Ik weet nog hoe moeilijk het vorig jaar was, toen ik gewoon goed moest oppassen omdat ik nog niet zoveel daarvoor mijn voet had omgeslagen, net een week dansstage achter de rug had en nog steeds met een brace rondliep en eigenlijk veel moest rusten.
Met andere woorden nog een zware beslissing die ik moet nemen.

De orginaliteitsprijs

De cadeaubon (waarvan ik tot op het moment dat hij uitgepakt en goedgekeurd werd nog steeds niet overtuigd was) werd op de door Huisgenoot omschreven manier onthaald.
En ook al was het cadeau op zich dan misschien niet het origineelste, onze verpakking heeft in elk geval wel de originaliteitsprijs gewonnen.

Aangezien de jarige van dienst al zo lang wij kunnen herinneren van elk cadeau, voor hij het opent, verkondigt dat het een CD is, hadden we zijn bon achteraan in een leeg cd-doosje met een gekopieerde CD gestoken.
Bij het binnenkomen hebben we de jarige onmiddellijk laten weten dat hij dit jaar niet mocht raden wat zijn cadeau was…

 De jongen was zo blij met het feit dat hij eindelijk eens echt een CD cadeau gekregen had (eentje van The Birthday Masacre om toch beetje in het thema te blijven), dat we hem er achteraf op hebben moeten wijzen dat de CD enkel de verpakking was.
De blik van algehele verbazing compleet met opengevallen mond en absolute stilte, waren echt de moeite waard!!

Ergernissen

– mensen die na 13 jaar rijbewijs en 1 jaar rondrijden met een bepaalde wagen nog steeds niet deftig kunnen parkeren met die (overigens vrij kleine) wagen
– een heleboel leuke ideetjes hebben voor verjaardagscadeaus, maar door de short notice er no way nog aangeraken voor het verjaardagsfeestje, waardoor ik genoegen moet nemen met een waardebon (en Huisgenoots pogingen om mij te overtuigen dat het een leuk cadeau is, compleet met voorspelbare reactie van de krijger erbij, zijn toch niet zo geslaagd)
– vervangende contactpersonen bij grote klant die je tijdens het verlof van de gebruikelijke contactpersonen overrompelen met rare vragen en domme opmerkingen
– Huisgenoten die een hele dag niks te doen hebben, maar het nog teveel vinden om ’s avonds eens een keertje te koken
– assistent-eindverantwoordelijken van een project onder een vsw die durven te vragen “maar wat betekent de vzw eigenlijk voor ons project”
– leuke dingen moeten missen omdat je op vakantie gaat (wat op zich natuurlijk ook een leuk ding is)
– diezelfde thuiszitten de Huisgenoot die nog steeds het armatuurtje voor de bureau niet opgehangen heeft (hebben we ondertussen 3 weken), het afschuren en vernissen van het dorpeltje die waar de nieuwe ijskast-diepvriescombinatie op moet komen te staan maar blijft uitstellen (levering op 22/08 en vanaf 17/08 heeft hij terug dagelijks les), en die nog steeds geen nieuwe batterijtjes gehaald heeft voor de weegschaal (hij ging dat vorige week doen, maar slaagde er enkel in de oude uit de weegschaal te vissen)

Wegen doe je met … een lat

Aangezien het batterijtje van de keukenweegschaal al een tijdje aan vervanging toe was en Huisgenoot me dit pas meegedeeld had nadat wel al de nodige rabarber voor de barbaralimonade geplukt hadden (die we gelukkig konden wegen bij zijn ouders), zat ik met een probleem om de suiker voor de limonade correct af te wegen.

Aangezien ik nog een vol pak suiker had staan, heb ik dit opgelost met behulp van een lat, een potlood en de regel van 3!!
En blijkbaar moet ik dat goed gedaan hebben, want al mijn limonade-proef-slachtoffers vonden hem toch erg lekker.

Zomermaan in actie

Ondanks het grote aanbod aan allerhande festivals (Castlefest, Lokerse Feesten, Kalkoenfolk) en de goesting om ze allemaal mee te pikken, ben ik dit weekend toch maar thuis gebleven.
Nog herstellende van een buikgriep (met een beginnende maagontsteking tot gevolg) leek me dat niet zo’n slecht plan.
Mits inlassen van het nodige aantal rustpauzes ben ik er echter wel in geslaagd een heleboel dingen gedaan te krijgen:

Vrijdagavond:
– alles wat ik tijdens de soldenperiode kocht ontdaan van etiketjes en in de kleerkast opgeborgen
– de verschillende stapels en stapeltjes kleren in zowel mijn als Huisgenoots slaapkamer weggewerkt
– mijn kleerkast uitgemest en terug op orde gelegd, met als resultaat 3 volle zakken kledij om weg te doen (1 voor het containerpark, 1 voor spullenhulp, 1 met knutselwaardig materiaal voor Huisgenoots moeder)
– sortering gedaan in alle kaarsstompjes die ik van her en der gekregen had en met een deel ervan een begin gemaakt voor een nieuwe kaars
– 2 manden was gesorteerd, was afgehaald en opgevouwen, 2 machines was ingestoken en was opgehangen

Zaterdag:
– was afgehaald, nieuwe was opgehangen en opnieuw 2 machines was ingestoken
– de nieuwe kaars afgewerkt (nog niet 100% content van het resultaat)
– auto volgeladen met alle spulletjes voor het containerpark en al die spullen ook gaan droppen
– alle vazen, kaarsen, kandelaars en aanverwanten gesorteerd en een plaatsje gegeven in de nieuwe kast (in totaal vullen ze 4 schabben)
– alle thee geïnventariseerd en plaatsje gegeven in de nieuwe kast (14 soorten losse thee en 7 soorten theezakjes)
– eerste sortering gemaakt in de blikken dozen en plastic bewaarpotjes en ze een voorlopige nieuwe plaats gegeven. Zodra de ijstkast-diepvriescombi geleverd wordt, gaan we eindelijk alle kastjes in de keuken in gebruik kunnen nemen en volgt nog een definitieve hershikking van de keukenkastjes
– vaatwas gevuld, aangezet en achteraf ook terug leeggehaald

Zondag:
– in de loop van de dag in verschillende stadia alle spullen die nog in de nieuwe kast moesten eindelijk een plaatsje gegeven. In totaal goed voor minstens 15 trips naar boven en terug
– het terras en het bruggetje over de vijver geschuurd en afgespoten. En daarbij maar 1 keer bijna in de vijver beland
– tot bij Huisgenoots ouders gereden om de handboormachine op te halen, bijna 3 kilo rabarber te plukken en de zak met knutselmateriaal te droppen
– begonnen aan het maken van 4,5l barbaralimonade, op flessen doen is voor vandaag
– mijn LARP spulletjes gesorteerd en netjes opgeborgen, met een grote zak met materiaal voor LARS vzw tot gevolg

Op de planning voor de rest van de week staan nog: vanavond de woonkamer en keuken dweilen en volgend weekend de garage uitmesten en kuisen en voor de rest zie ik nog wel waar ik tijd/zin voor heb van al die andere huishoudelijke taken die met de regelmaat van de klok moeten gebeuren.

Moet zeggen: als ik dat overzichtje zo ne keer bekijk, ben ik toch wel fier op mezelf 😉