Druiven

Aangezien ik gisteren onverwacht toch (alleen) thuis was, ben ik de tuin in getrokken om al eerste begin te maken met het plukken van druiven en vooral ook het kortwieken van de druivelaar. Die laatste begon namelijk al een beetje de allures te krijgen van de haag rond het kasteel van Doornroosje na haar 100-jarige slaap.

Oogst na een uurtje (en er staat nog minstens 3 keer zoveel op):

Die zullen nu de eerstvolgende dagen/weken verwerkt worden tot druivensorbet en tot smoothies op basis van druif aangezien ze door hun pitjes en nogal stugge velletjes niet echt geschikt zijn om zo op te eten, hoewel ze wel vrij zoet zijn van smaak.

Advertenties

Boombalfestival… of toch niet

Ik heb de hele zomer amper last gehad van mijn enkel, dus durfde ik zachtjes te hopen dat ik vandaag toch een dagje Boombalfestival kon meepikken.
Tot ik vanmorgen 2 keer kort naar mekaar door mijn enkel ging en die plannen toch maar weer in de kast stak, aangezien de enige verantwoorde manier om te gaan op krukken is en ervaring mij heeft geleerd dat een festival op krukken eigenlijk hels is.

Ik krijg zo het gevoel dat mijn enkel me iets wil duidelijk maken met betrekking tot dit festival, maar ik denk niet dat ik op dit moment echt bereid ben te luisteren.

Moederdag

Antwerpen mag dan zowat de enige regio in de wereld zijn waar ze moederdag vieren in augustsus in plaats van in mei, het voordeel daarvan is dat we er bijna altijd een tuinfeest van kunnen maken. Geen overbodige luxe als je weet dat we dit jaar maar liefst met 28 feestvierders waren, waarvan sommigen speciaal overkwamen uit Bologna, Toulouse en Malaga. Zo waren 9 van de 10 kleinkinderen en 11 van de 17 achterkleinkinderen aanwezig waren op het feest(je) voor mijn grootmoeder.

Foto’tje van het feestvarken met alle aanwezige achterkleinkinderen.

Foto’tje dat Huisgenoot trok van iedereen die probeerde feestvarken en achterkleinkinderen te trekken.

Onvrijwillige winkeldiefstal

Een tijdje terug vergezelde ik een collegaatje naar een winkel met toffe kook- en aanverwante spulletjes.
Zij was op zoek naar leuke verjaardagscadeautjes, ik naar een kwalitatief en niet al te duur brownie bakblik. Want hoe tof ik deze All edges brownie pan van ThinkGeek ook vind, de prijs vind ik niet echt te verantwoorden.

Ik vond wat ik zocht aan de veel zachtere prijs van 9 EUR, tot ik thuis mijn fier mijn aankoop toonde aan Huisgenoot en die me er op wees dat ik niet 1 maar 2 bakblikken vast had.
Door de nogal dikke opstaande rand had ik (net zoals de kassajuffrouw) niet gezien dat ik er 2 vasthad.

De bakblikken hebben ondertussen al flink dienst gedaan. Vorige week maakte ik brownie (met de mix voor brownies van AVEVE) en deze week gebruikte ik ze voor het bakken voor overheerlijke muesli/cranberry koekjes.

Moet er nog zand zijn?

Het Zandsculpturen festival in Blankenberge is dit jaar gebaseerd op het Magical Moments Festival in Disneyland Parijs.
Als grote liefhebber van Disney, hoefde ik niet lang te twijfelen toen een een stel gekke Disneyfans, dezelfde waarmee ik vorig jaar 2 keer naar Disney ging (1 keer in Florida en 1 keer in Parijs), me vroegen of ik geen zin had om mee te gaan.
Dat we achteraf zouden gaan eten in een superlekker Italiaans restaurant in Oostende, zorgde alleen voor meer overtuiging.

Het festival zelf is eigenlijk een beetje een reis door de verschillende Disneyland landen met interpretaies van karakters en attracties. Hieronder enkele van de foto’s die ik nam, bij Kim kan je er nog meer vinden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na het bekijken van de sculpturen liepen we terug tot aan ’t station om daar de tram te nemen. Deed wel een beetje naar om op de tram te wachten tegenover het hotel dat jaren geleden door mijn grootouders werd opengehouden (lang voor ik er was).

Het eten bij restaurant Marina was opnieuw overheerlijk.
Eerst een aperitiefhapje, als voorgerechtje Buratta de lekkerste mozarella die ik ooit at (mozarella met een hartje van room), gevolgd door cavatelli pasta met gehakt, spinazie en pecorino kaas. Het hoofdgerecht was eend met spinazie en schilfers van groene appel en een sausje waarvoor je je bord zou aflikken.
Voor het dessert kregen we nog een degustatie van gorgonzola die zalig smolt op je tong en als dessert een pruimentaartje met een bolletje vanille ijs.
Hoef ik er nog bij te vertellen dat ik eigenlijk veel en veel te veel gegeten heb?

Verkeerde gedachten?

Gisteren vroeg ik me luidop op Twitter af waarom er altijd spontaan dingen uit de kast vallen op mijn handen en hoofd.

Een van de antwoorden die ik kreeg was: “Das het leven dat u vertelt dat uw gedachten niet correct zijn :)”

’t Is dat het al meer dan 10 jaar geleden is en dat ik me het dus met de beste wil van de wereld niet meer kan herinneren, maar ik vraag me toch echt af wat ik dacht die keer dat er een nog superscherp (want pasgekocht) mes uit de schuif katapulteerde en ik dat in de vlucht opving, met een diepe vil in mijn duim tot gevolg.