Erfelijk belast

Geïnspireerd door hyperactiviteit en/of overvemoeidheid heb ik de voorbije 3 weken weer een aantal zeer bizarre ideeën en versprekingen gelanceerd. Hieronder een greep uit het aanbod:

– tegen mijn huisgenoot die 1m97 is: zeggen dat vriend A (die ongeveer 10 cm kleiner is) ongeveer even groot is als jij, is als zeggen dat ik met mijn meter 57 bijna even groot ben als jij… Vriend A is volgens mij maar bijna even groot als vriend E en die is bijna even groot als jij omdat jullie telkens maximum 5 cm schelen. Dus ik die bijna even groot ben als vriend M, die bijna even groot is als vriend J, die bijna even groot is als vriend K, die bijna even groot is als vriendin A, die bijna even groot is als vriendin K, die bijna even groot is als vriend W, die bijna even groot is als nichtje K, dat bijna even groot is als je zus, die bijna even groot is als je papa, die bijna even groot is als de eerder vernoemde vriend A, die zoals eerder gezegd bijna even groot is als vriend E die op zijn beurt bijna even groot is als jij, ben bijgevolg ook bijna even groot als jij.

– tegen een vriendin die 2 paar schoenen (samen zo’n 200€ waard) al sinds een jaar bij vrienden heeft staan: aangezien jullie voeten toch niet meer groeien, zijn die schoenen als centjes op de bank, maar dan zonder intrest.

– na aan huisgenoot hardop voor te lezen  “I sense mutiny Cap’n”:  en toen zijn we inderdaad beginnen muteren

– tijdens een telefoongesprek een paar jaar terug: Houdini’s ontsnappingen zijn te verklaren door het feit dat Houdini een weerolifant was (compleet met bijhorend theorie, die ik op een later tijdstip nog wel eens volledig uit de doeken zal doen)

– tegen huisgenoot die steeds klaagt dat ik teveel schoenen heb, terwijl het volgens mij aan kastruimte gelegen is: als we nu eens extra kasten op de zolder zetten, dan kunnen we meteen 2 vliegen in 1 klap doden. Beneden mogen steeds maar zoveel schoenen staan als er in de kast kunnen en de andere staan boven. Om de zoveel tijd kan ik dan wisselen op voorwaarde dat ik ze zelf ga halen en zo heb ik meteen een incentive om van mijn verschrikkelijke hoogtevrees verlost te geraken. Enige probleem is dat ik het luik naar de zolder niet alleen open krijg.
Misschien toch maar beter zijn schoenen in de kelder steken en dan is er in de kast meteen plaats voor minstens 2 of 3 paar van mijn schoenen.

Maar ter mijner verdediging: kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik er niet aan kan dan doen, aangezien ik erfelijk belast ben. Hieronder enkele bewijzen:

– mijn mama nadat ik haar ruzie gaf omdat ze een bh aanhad die niet echt flatterend was: ik heb mijn goeie bh niet aan, want ik had mijn juiste schoenen niet bij (toen ze bij jmijn zusje ging logeren).

– mijn mama die ons probeerde duidelijk te maken dat een bepaald nummer volgens haar gezongen werd door Nelson (terwijl het uiteindelijk helemaal iemand anders bleek te zijn): ge weet wel dat schoon manneken van vorige eurosong dat altijd een gerarreke aanhad

– mijn grootmoeder die, nadat de verpleegster haar net een nitroglycerinepleister had opgekleefd, het wel een leuk idee vond om voor ons te testen of ze zou ontploffen als ze enthousiast op en neer sprong. Jammer dat we geen foto hebben van de gezichtsuitdrukking van de verpleegster toen ze de kamer terug binnenkwam om uit te vissen waarom wij toch zo luidruchtig waren

– mijn grootmoeder die vertelde dat ze tijdens hun vlucht naar Frankrijk tijdens WOII bij een familie logeerden met een hond met de wel zeer rare naam Fultan. Pas toen de man des huizes in het weekend thuis kwam (zij verbleven toen al een week bij het gastgezin) kwamen ze tot de ontdekking dat een aantal van de familieleden een spraakgebrek hadden en de hond eigenlijk Sultan heette. Ondertussen hadden ze met zijn allen wel een hele week op “Fultan” lopen roepen

Zomermaan leest de krant (2)

Net zoals ik me voorgenomen had, heb ik de voorbije twee weken wel tijd gemaakt om de krant te lezen, om ook op de meer specifieke topics van het onderzoek waaraan ik meedoe te kunnen antwoorden.
Ik heb zelfs een paar keer een, niet al te geslaagde, poging gedaan om de krant op de trein te lezen, maar dat was me eigenlijk teveel gedoe.
Kranten hebben een onhandig formaat, kan je niet makkelijk omplooien, … en dat had dus het nodige geklungel en binnensmonds gevloek tot gevolg. (wie mij persoonlijk kent, kan zich hier vast een beeld bij vormen)

Tot ik me dit weekend plots een uitspraak van mijn vader herinnerde: “een krant moet je lezen plat op je buik op de grond”.
Ik nam zondag, meteen ook profiterend van het mooie weer, de proef of de som en trok de tuin in met: mijn krant, een glas Chimay bleu, een handdoek om op te liggen, een zonnebril tegen de felle zon en een kussentje om onder mijn buik te leggen, kwestie van mijn rug een beetje te sparen.
Tot mijn grote verbazing moet ik mijn pa gelijk geven. Ik heb de hele krant inclusief DS Magazine en de cultuurkatern zowat van voor naar achter doorgelezen.
Deze week heb ik dus bij heel wat van de topics mijn zegje gedaan.

Bovendien heb ik deze week ook aan den lijve ondervonden dat je heel snel aan iets went. Op dinsdag stak er bij vergissen een andere krant in mijn brievenbus en ik heb me daar eigenlijk behoorlijk aan geërgerd.

En als kers op de taart kregen we gisteren nog een mailtje met de mededeling dat De Standaard zeer content is van onze feedback en dus krijgt iedereen die deze week van zich liet horen op het forum een aantal boeken uit enkele van onderstaande reeksen. Lang niet slecht als je het mij vraagt!!

–  De kookboekjes-reeks
– De boekenreeks over architectuur
–  De boekenreeks ‘Stoute Vrouwen’
–  De reeks erotische schetsboeken
–  De reeks kunstboeken

Zomermaan en het jaar van de teen

Toen ik vanmorgen, elders weliswaar, met fierheid wist te melden dat “teen met gat” het goed maakte en het zelfs aankon om in mijn mooie nieuwe roze schoenen gestoken te worden, had ik beter moeten weten.
Zoveel enthousiasme moet toch op de een of andere wijze getemperd worden.

Deze middag, op terugweg van een lunch in de kantine van Brussel X, werd ik dan ook op gepaste wijze gestraft.
De hak van mijn linkerschoen bleef vastzitten in een pekstrook tussen twee betonplaten. Gevolg: ik zette mijn voorwaartse beweging verder, maar mijn schoen en mijn grote teen bleven op dezelfde plaats. Resultaat: naast op het moment zelf wat gevloek, een vuile voet en seconden later ook nog wat kiezeltjes in mijn linkerschoen, zit ik nu met een nog steeds pijnlijke, ietwat blauwig getinte grote teen.
Het dragen van elegante schoentjes zal ik opnieuw voor een paar dagen kunnen vergeten 😦

Aangezien dit al het 3de teenincident en de 4de pijnlijke teen is voor dit jaar, ga ik 2009 omdopen tot het jaar van de teen.
Misschien blijven mijn tenen dan vanaf nu gevrijwaard van ongelukken …