Secret Santa

Ik heb er even over getwijfeld, maar vandaag heb ik me ingeshreven voor de Secret Santa van Tess.
Eigenlijk niet meer dan logisch als je gek bent op pakjes geven en krijgen.

Wil jij ook meedoen? Inschrijven kan nog tot nu zondag 31 oktober en alle info kan je hier vinden.

Advertenties

Zomermaan en de muggebeet

Ik had de voorbije weken al een paar keer gevloekt op het feit dat de muggen maar niet wilden doorhebben dat het ondertussen herfst was en me dus niet meer moesten ambeteren.
Blijkbaar hadden ze dat gehoord en zinden ze dus op wraak. Stevige wraak zelfs.

Dit weekend werd ik gestoken en ik voelde meteen dat het mis was: op nog geen 5 minuten was mijn hand vurig rood en stond er een blaasje op de beet.
Toen ik een half uurtje later thuis was, stond mijn hand al redelijk dik en heb ik dus maar meteen een dikke laag coritisonezalf gesmeerd.
Zondagmorgen stond mijn hand nog wat dikker en dus werd er niet alleen gezalfd maar ook geslikt, allergiepilletje to the rescue. Het gloeien en zwellen leek gedurende de dag eindelijk een beetje onder controle, maar tegen ’s avonds begon het pilletje duidelijk uit te werken en toen ik maandagmorgen wakker werd, was mijn hand zo dik dat ik duim en wijsvinger amper nog kon bewegen en dat mijn pols plooien ook geen optie meer was.

Een bezoekje aan de dokter later kwam ik thuis met een hogere dosis pilletjes, een straffere zalf (met antibiotica omdat een dergelijk hoog percentage cortisone niet afzonderlijk te vinden is, waarop ik natuurlijk ook nog eens reageerde) en de opdracht me koest te houden.
Wat ik ook braaf deed aangezien ik tot mijn grote frustratie toch niet veel zinnigs kon doen met die pols.

De pilletjes doen netjes hun werk: de zwelling en de vuurrode kleur zijn weg (de zone die rood zag is nu gelig-groen zoals bij een oude bloeduitstorting) en ook het blaasje op de beet is al minder. Ik merk wel duidelijk wanneer ze uitgewerkt zijn want dan begint dat blaasje steevast terug te zwellen en ontzettend hard te jeuken.

Enige wat me een beetje tegensteekt is dat ik vanaf nu elke zomer preventief elke avond een allergiepilletje moet slikken om een herhaling van dit fijne verschijnsel te vermijden.

Samen tandenpoetsen

Ik mag nog eens van testje doen en deze keer doet ook Huisgenoot mee.
Dankzij buzzer mogen we de Philips Flexcare+ elektrische tandenborstel testen.
Zaterdag 16/10 werden een volledige set met lader en reisetui geleverd voor mij en nog 3 extra handsets voor mijn medetesters. Omwille van de drukke agenda zijn we de handsets maar in de loop van vorige week beginnen opladen en vorige zaterdag was het tijd voor onze eerste test.
Voor Huisgenoot was het zijn eerste kennismaking met elektrisch poetsen, en dus besloot ik hem tijdens zijn eerste poetsbeurt gade te slaan.

Die werd vooraf gegaan door de melding dat hij blij was dat hij eerst het instructieboekje gelezen had zodat hij wist dat hij de tandenborstel pas mocht aanzetten eens hij hem in de mond genomen had, wat mij voor mij eigenlijk niet meer dan logisch was. Daarna hoorde ik vooral veel poetsgeluiden en af en toe wat gegiechel, omdat hij het trillen van de tandenborstel niet gewoon was en dat hem enorm kriebelde. Volgens het instructieboekje zou je daar na een paar dagen aan wennen en dat heeft hij me intussen ook bevestigd.
Na het poetsen liet hij een enthousiast “Oh man, dat is echt een verschil” horen toen hij met zijn tong over zijn tanden ging en daarbij het beloofde gladde resultaat voelde.

En dat de Flexcare+ bij hem echt goeie punten gescoord heeft, blijkt uit het feit dat hij eigenlijk wel overtuigd begint te geraken om er definitief naar over te schakelen.

Vermits ikzelf al langer elektrisch poets, al was dit wel mijn eerste kennismaking met een sonische tandenborstel, wil ik nog even langer testen voordat ik mijn bevindingen neerschrijf, want ik wil de Flexcare graag grondig vergelijken met mijn trouwe Oral B Professional Care

BGGD36: Subtlemob

Donderdagavond hadden huisgenoot en ik om 18.30u afspraak bij The Foodmaker in Gent met de anderen die zich voor BGGD36 ingeschreven hadden. Deze keer mochten we deelnemen aan de subtlemob die door de Vooruit georganiseerd werd in het teken van Almost Cinema naar aanleiding van het Filmfestival van Gent.

Nadat we ons met een soepje en een broodje een beetje konden opwarmen, kregen we een zeer interessante inleiding van Duncan Speakman (de creator van de subtlemob) en om 8u stip zetten we allemaal onze al dan niet subtiele MP3 speler op om 1 van de twee vooraf gedownloade tracks te beluisteren. Huisgenoot en ik luisterden naar de track Found.

We wandelden per 2, op de tonen van zeer dromerige, speciaal voor de gelegenheid gecomponeerde muziek, over de Korenmarkt, Graslei of Korenlei en voerden af en toe de opdrachten uit die een vrouwenstem ons opdroeg: onszelf bekijken in een etalage, lachen naar voorbijgangers, …
Daarnaast omschreef die vrouwenstem af en toe ook tafereeltjes die je hier en daar ook werkelijk om je heen tot leven kon zien komen.
Dat alles leidde tot een fabelachtige sfeer en een speciaal gevoel van verbondenheid.
De hele ervaring duurde een 33-tal minuten en eindigde met iedereen die (met een klein interval) begon te slowen, gevolgd door een spontaan applaus aan het einde.

Het was trouwens best wel leuk om de gezichten van de voorbijgangers te zien, die wel doorhadden dat er iets aan de hand was, maar er natuurlijk niets van begrepen.

Nadien zijn we nog tot aan de Vooruit gewandeld om daar een mooie lichtshow te zien van Pablo Valbuena (eveneens in het teken van Almost Cinema) vergezeld van een glaasje bubbels.

En toen ging Zomermaan niet naar Madrid

Vorig jaar half september kwam ik, na 14 dagen uitrustvakantie bij mijn nicht in de buurt van Malaga, terug met … een plan.

Niet lang voor ik bij haar op bezoek ging, had zij Madrid ontdekt en haar enthousiasme werkte zo aanstekelijk dat ik voorstelde om dit jaar onze verjaardagen (want we zijn met 9 jaar verschil op dezelfde dag geboren) samen te vieren door Madrid onveilig te maken. En dat zag ze natuurlijk meteen zitten.

Kort nadat ik terug was, besloot mijn nicht haar leven een andere wending te geven, de finca en en de paarden achter zich te laten en met de kinderen naar Madrid te trekken. De verhuis was gepland voor tijdens de zomer, dus tijdens ons verjaardagsweekend had ik meteen ook plaats om te logeren.

In april van dit jaar liet mijn zusje, die reisagente is, me weten dat er een “spaanse week” promotie zat aan te komen bij Brussels Airlines, met als resultaat dat ik voor minder dan 95 een ticket heen en terug had en dat ook zij zou meegaan.
Omwille van het feit dat ik mijn verjaardag toch ook nog een beetje met Huisgenoot wou vieren en zij op maandagavond een examen van de avondschool had, zouden we met een dag verschil vertrekken en toekomen, maar dat maakte eigenlijk niet zo veel uit.

Telkens ik mijn nicht op msn, facebook of mail sprak, telden we af naar 15/10/2010 en maakten wilde plannen.
Tot ik begin deze maand een mailtje kreeg, getiteld: slecht nieuws. Jammer genoeg kon mijn nicht door omstandigheden niet langer in Madrid blijven wonen en verhuisde ze in allerijl terug richting Malaga, waar ze voorlopig een onderdak gevonden heeft.
Ze wilde nog steeds erg graag dat we zouden langskomen en dus gingen zus en ik op zoek naar alternatieven.
Vermits het ticket gekocht was tijdens een speciale actie was het niet wijzigbaar of annuleerbaar, een nieuw ticket kopen richting Malaga was zelfs bij de echte lowbudget maatschappijen niet mogelijk onder de 200 euro en voor een enkele rit met de trein van Madrid naar Malaga (3u rijden en geen echt goeie aansluiting met de vlucht) zouden we 85 euro kwijt zijn.
Vermits we op verschillende data zouden toekomen en vertrekken was ook een auto huren of er met 2 een gezellig weekendje Madrid van maken geen optie.

Met pijn in het hart hebben we dus ons reisje naar Madrid afgezegd en hoewel de tickets dan misschien niet terugbetaalbaar zijn, de taksen van een ticket dat je annuleert kan je altijd terugvorderen. In dit geval was dat toch goed voor ongeveer een derde van de ticketprijs.

Het plan is nu om zodra mijn nicht terug een beetje haar leven op rails gekregen heeft alsnog een bezoekje te gaan brengen. En als alles goed gaat, gaan we misschien volgend jaar of binnen 2 jaar Madrid nog wel eens onveilig maken met ons tweetjes of ons drietjes.

Baksteencake

Gisteren probeerde ik marmercake te maken bij wijze van verjaardagstractatie voor de collega’s, maar zoals de titel al doet vermoeden is dat niet 100% gelukt.
Onze oven is eerder aan de oude kant en blijkbaar niet meer in staat een cake te bakken zoals het hoort. Toen het wekkertje afliep was de bovenkant van de cake nog aan de lopende kant. Na overleg met Huisgenoot gaf ik de cake nog een extra 10 minuutjes en daarna nog eens een 5-tal minuutjes bij.

Toen we hem uiteindelijk uit de oven haalden, was de bovenkant ligt gekorst, de onderkant een glimmende zwarte baksteen en het midden net niet meer lopend.

Zaterdag doe ik een nieuwe poging, want zondag is er een verjaardagsfeestje voor mijn mama en ik en daar wil ik trakteren met marmercake en frangipanetaart.
Hopelijk gaat het dan iets vlotter.

Als het goed is…

mag dat gezegd worden.

En ik moet zeggen dat ik supercontent ben die ik vrijdag bij de Peugeot garage kreeg.
Rond een uur of 2 ben ik daar zonder afspraak binnengevallen met mijn defecte wagen.
Ze wilden hem gerust nakijken, maar konden niet garanderen dat ze me voor maandagochtend iets konden laten weten. Voor mij op zich geen probleem aangezien ik tot morgen thuis ben.

Amper 2 uur later kreeg ik al een telefoontje, mijn auto was al gemaakt.
Het bleek uiteindelijk maar om iets kleins te gaan, de brandstoffilter die overvol zat en vervangen werd, maar ze hebben toch maar de moeite genomen om dat vrijdag zelf nog even te bekijken.

Daarnaast vervingen ze een lampje, waarvan ik door het hele gedoe met het in panne vallen, vergeten was te melden dat het stuk was.