Zomermaan en die andere gevreesde zinnetjes

Naast “Zijt ge al beter?” zijn er 2 andere zinnetjes die ik ben beginnen vrezen “Maar ge ziet er niet echt ziek uit” en zijn broertje “Maar ge ziet er toch goed uit”.

Ik weet dat ze goed bedoeld zijn, maar toch vind ik ze niet fijn.
Ze doen me soms schuldig voelen, alsof ik niet ziek genoeg ben of mischien minder mijn best zou moeten doen om er goed uit te zien die paar keer dat ik eens het huis uit kom en dus meestal speciaal gezord heb dat ik uitgeruster ben en er goed voorkom.
Ze maken dat ik in de verdediging spring en meteen wil melden dat dat binnen een paar uur en morgen wel anders is, want na de vaste waarde van enkele weken geleden, had ik ’s avonds en ’s anderendaags weer koorts, stapelden de onnozele versprekingen zich weer op en deed ik de volgende 2 dagen niet veel meer dan rusten.

Ik plan nog steeds zorgvuldig mijn mini-uitstapjes en heb meestal nog maar 1 dag recup nodig. In tegenstelling tot 2 maand geleden kan ik in de voormiddag klusjes doen om dan pas in de late namiddag weer een dutje te moeten doen.
En ook mijn stappenteller vertelt me dat ik vooruitgang boek: in september zat ik nog geen enkele dag onder de 500 stappen en de “aantal dagen op rij dat ik niet onder de 1500 stappen ging”-teller, die staat ondertussen op 5.

Het gaat vooruit; traag en met vele kleine stapjes, maar ik ben fier op en blij om elk klein stapje. Zo blij dat ik 3 weken geleden op en neer stond te springen in de keuken omdat ik eindelijk een afwas van 2 dagen in 1 keer kon doen. iets wat ondertussen niet meer nodig is, want op 24 augustus werd onze nieuwe vaatwasser geleverd!

Ik doe aan wat IK wil!

Tinternet staat vol met lijstjes: lijstjes met lifehacks, lijstjes met weetjes, lijstjes met dingen die je zeker gedaan moet hebben,…
Ik ben sowieso al niet zo’n fan van dergelijke lijstjes, maar als die lijstjes dan ook nog gaan dicteren wat ik wel of niet mag aandoen, dan schaar ik me achter Catherine van Not Dressed as Lamb en draag ik een hele maand enkel nog dingen die ik eigenlijk niet zou mogen dragen…

Het resultaat van het gerebelleer van verschillende 30+ bloggers kan je vinden onder de hashtag #IwillwearwhatIlike op Facebook, Instagram en Twitter.

Verstrooid

Dat ik af en toe verstrooid ben, klungel of rare uitspraken doe, daar liet ik jullie hier, hier en hier al eens van meegenieten.
Op zich heb ik daar niet zo’n probleem mee en lach ik dat meestal weg, maar met al dat moe zijn, wordt het er alleen maar erger op en lijkt nu ook mijn korte termijn geheugen volledig onbestaand te zijn geworden.
Het aantal keer dat de huisbeer mijn nummer moest bellen om mijn telefoon te localiseren is al lang niet meer op 1 hand te tellen…

Naast het feit dat ik nog steeds onvoldoende energie heb om gewoon t edoen waar ik goesting in heb, is dat toch wel hetgene waar ik het meest gefrustreerd van word.

En hoe het voor de rest met mij is? Ik herwin met stapjes mijn energie terug, ik bots af en toe tegen het onzichtbare plafond van waar mijn kunnen eindigt en binnen 14 dagen heb ik een afsrpaak bij een controle arts van de mutualiteit.

En toen waren we al half juli

En omdat foto’kes delen minder energie vraagt dan overal een heel verhaal bij te schrijven, een paar foto’s van de eerste helft van de maand.

image

01/07: familiefeestje voor de verjaardagen van het zusje en de papa op een superwarme dag zorgde voor een uitgeputte huiswolf die op de trampoline in slaap viel.

image

02/07: sinds 1 juli geen BBC 3 en BBC 4 meer bij Telenet *sad face*… Ook geen Libelletv meer, maar die mis ik dan weer niet…

image

05/07: luie polkadot zondag

image

06/07: outfit foto

image

09/07: soldenkoopje – nieuwe sloefen voor deze winter

image

10/07: paskotfoto genomen vanuit een paskotje bij L&L om een mening te horen vanuit een paskotje bij C&A 2 winkels verder.
Het kleedje werd goedgekeurd en gekocht (samen met een wit en een donkerblauw rokje)

image

11/07: de kleur van de dag was geel. En aangezien mijn enige gele kledingstuk een winterbloesje is, werd het dit rode Dr Who t-shirt met geel opschrift.

image

12/07: Naar de Minions film met mijn “The Minions got the phone box” T-shirt

Zijt ge al beter?

Gisteren zat ik dag op dag 3 maanden thuis en dus krijg ik steeds vaker de gevreesde vraag “En, zijt ge beter?” te  horen.

Waarom ik die vraag begin te vrezen? Omdat na 3 maanden de ondertoon van die vraag steeds minder geduldig lijkt te zijn en omdat na 3 maanden mensen zo stillaan lijken te verwachten dat ge daar volmondig “ja!” kunt op antwoorden… En dat is dus nog (lang) niet het geval is.

Het is niet dat ik niet al (in mijn ogen althans) stukken beter ben, het is vooral dat ik er nog lang niet ben en dat het voor anderen heel moeilijk te begrijpen is dat ik na 3 maand thuis nog altijd nood heb aan dutjes overdag en nog altijd moet wikken en wegen wat ik wel en niet doe en op welke uitnodigingen ik inga.

Momenteel zien mijn dagen er ongeveer als volgt uit: afhankelijk van hoe laat ik de dag ervoor ging slapen en hoe goed ik sliep, word ik ergens tussen 5 en 9 wakker.
Sliep ik goed dan ontbijt ik, kleed ik me om en doe ik een paar dingen in en rond het huishouden (een collect&go bestelling ophalen, een (halve) afwas, wat was sorteren, plooien, ophangen, in en uit machines halen, …) om het de rest van de voormiddag rustig aan te doen met wat te lezen, tweeten, bloggen,…
Sliep ik slecht of ben ik heel vroeg op dan is het meestal ontbijten, het wat rustig aan doen met lezen, tweeten, bloggen om daarna een dutje tot een uur of 11 en dan iets in het huishouden te doen.
Na de lunch kijk ik meestal rustig wat tv, waarbij ik meestal iets opzet dat ik toch ni perse wil zien om daarbij dan in slaap te vallen voor een dutje (variërend van ergens tussen 1,5 en 3u).Terug wakker, is het tijd om aan het avondeten te beginnen en samen met de huisgenoten wat tv te kijken. Wanneer zij naar boven vertrekken om achter hun pc’s te kruipen is het voor mij eigenlijk nog te vroeg om al te gaan slapen, want anders ben ik de volgende dag te vroeg wakker en is mijn dag dan veel te lang. Meestal is de rest van mijn avond dan ook een afwisseling tussen echt iets kijken en wat halfslapend iets kijken om dan naar mijn bed te verhuizen.
Word ik ergens uitgenodigd of gevraagd om iets mee te gaan doen, dan zijn de bepalende factoren om “ja” te zeggen: afstanden, mogelijkheden tot rusten, mogelijkheid om er mijn dutjes rond te plannen. Ik moet toegeven dat ik dat nog niet altijd even goed kan inschatten, met soms een terugval met nood aan meer dutjes of een extra rustpauze op een bankske aan de overkant van de brug tot gevolg.

En toch heb ik eigenlijk al superveel vooruitgang geboekt: ik kom van nachten met 12u slaap en meer, dagen met een totaal van 6 uur en meer aan dutjes en ik kan al ontbijten en me nadien aankleden zonder dutje en de trap op en af zonder te piepen als een asmathische bejaarde of zonder een nieuwe koortsaanval… De laatste is ondertussen al 2 weken geleden en dat vind ik echt wel een mijlpaal.

Best wel confronterend om hier zo zwart op wit te zien staan dat ik na 3 maand fier ben op het feit dat ik al 2 keer niks ipv 10 keer niks kan. Niet verwonderlijk dus dat ik de vraag “Zijt ge al beter?” niet zo fijn vind.

Meer juni foto’s

image

17/06: mijn antwoord op Huisgenoot 1 zijn vraag of ik al kaartjes aan het schrijven was, nadat ik verzeild geraakte in een twitterconversatie over kaartjes en pennevrienden.

image

18/06: alle make-up en aanverwante staaltjes ne keer verzameld en besloten degene die ik niet weggeef ergens zichtbaar te zetten zodat ik ze ook eens opgebruik ipv ze gewoon te verzamelen.

image

19/06: Camping Mama & Papa naar jaarlijkse gewoonte tijdens Graspop. Dit jaar maar met 1 tent, die van de vriendjes. Want de huisgenoten gingen niet mee en ikzelf koos deze keer voor een all-in formule gezien de omstandigheden.

image

20/06: BIj een all-in formule hoort ook een aperitiefje, met Pernod en kaasjes. Ik moet zeggen dat Ginocklock wel sexier klinkt dan Pernodocklock.

image

22/06: superleuk cadeautje van de vriendjes die het sneu vonden dat ik Graspop dit jaar moest laten schieten.
Wat ik dan buiten aperitieven op Camping Mama&Papa deed: slapen, lezen (ik las Tiny Pieces of Skull uit) en Krimi’kes kijken (mijn mama is daar namelijk verslaafd aan).

image

23/06: Ooit trok Huisgenoot 1 deze foto van mij toen ik een vriendin wilde opvrolijken die zowat aan het einde van haar Latijn was, nog wel bij het verbeteren van examens Latijn. Sindsdien komt deze foto telkens er aangemoedigd moet worden of er vraag is naar pomponnekes. En ze heeft al voor menig glimlach gezorgd, ook vorige week.

image

25/06: ik ben er blijkbaar in geslaagd een nieuwe allergie te kweken, dit is hoe mijn handen eruit zien wanneer ik iets uit de frigo neem op een dag dat ik geen allergiepilleke genomen heb. Van alle idiote allergieën die ge u kunt bedenken is dit er toch wel 1 van de meer debielere!

image

26/06: Snel een brief posten en nog even langs de bakker passeren, dat is toch allemaal op wandelafstand. Om dan letterlijk in zicht van mijn huis te stranden omdat ik de spoorwegbrug niet meer over kan. Die wandelafstand is voorlopig nog behoorlijk relatief.
Gelukkig zijn er bankskes aan de Warande en kon ik daar in ’t zonneke een half uurke mijn batterijkes opladen.

image

27/06: Lang leve fotografen die u doen lachen omdat ze vinden dat ge er met uw zonnebril op anders veel te streng uit ziet voor een OOTD foto!

Etikettenpret

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik kreeg deze fles een hele tijd terug van een vriendin, die ze op haar beurt voor een of andere campagne kreeg, en gebruikte ze tot op heden niet. Dit weekend wilde ik ze in gebruik nemen, maar toen sloeg mijn innerlijke autist een beetje op hol bij de compleet onlogische links-rechts onder-boven indeling van dit etiket.

Het ligt vast aan mij, maar ik denk dat ik mij in de toekomst hardnekkige vlekken gewijs toch maar hou bij mijn oude vertrouwde tube Wipp Express.