Vaste waarden

Er zijn zo van die dingen die door de jaren heen zowat een vaste waarde zijn geworden; zoals een aantal keer per jaar een namiddag, tijdens een van de schoolvakanties of de post-examen periode, afspreken met een vriendin die leerkracht latijn is.

Wat we die namiddag dan doen? Soms eten we ’s middags een hapje, soms blijf ik al eens tot het avondeten, maar elke keer opnieuw genieten we van koffie en geklets, over alles en niets.
Ook zijn we keer op keer verwonderd dat het plots al zo laat is en zij om de kinderen moet of ik naar huis moet.

Heerlijk!

Castlefest

Dit weekend gaan we voor het 4de jaar op rij voor een heel weekend naar Castlefest.
Voor de huiswolf en mezelf is dit meer dan een festival waar zovele van onze intresses een kruispunt vinden (fantasy, bordspelen, larp, reenactment, folk, goth,…), het is ons jaarlijkse stukje zomervakantie en daar toekomen voelt altijd een beetje als thuiskomen.
De huisbeer gaat dit jaar voor de 2de keer een heel weekend mee (2 jaar geleden kwam hij enkel af op zondag) en zoals elk jaar zullen we daar ook weer verschillende vrienden en bekenden tegen het lijf lopen.
In de niets moet en alles mag sfeer, die typisch is voor Castlefest, zullen we tegen sommigen gewoon even dag zeggen, met anderen een tijdje rondtrekken of gewoon een hapje en een drankje nuttigen. Heerlijk!

In tegenstelling tot andere jaren ga ik dit jaar het uitgebreide programma even zorgvuldig uitpluizen zodat ik mijn dutjes en rustmomenten kan inplannen zodat ik ten volle van alle optredens kan genieten en ook uitgebreid kan snuisteren aan alle kraampjes. Ik heb alvast hun handige blokkenschema afgeprint en mijn fluostift bovengehaald.

Zomermaan telt af!

26788_336239799205_6086394_n

Over een kleine maand ga ik nog eens naar Disneyland Parijs. Ikzelf ben er al verschillende keren geweest maar voor de huisbeer wordt het zijn eerste keer.
En dus kijk ik er dubbel naar uit: want niet alleen ga ik zelf voor de 100% genieten, natuurlijk wil ik zien hoe de huisbeer met een smile van oor tot oor en met twinkeloogjes rondloopt!

Het aftellen is oficieel begonnen.

Terschelling

In plaats van een groot feest te geven voor hun 35ste huwelijksverjaardag, nodigden de ouders van de huiswolf ons en zijn zus uit voor een lang weekend Terschelling in De Walvisvaarder, het hotel waar zij al enkele jaren regelmatig vertoeven.

Voor de gelegendheid verbleven we er in een tuinsuite die uitgerust zijn met een woonkamer met zithoek, terras, badkamer met stoomdouche en bubbelbad en een afzonderlijk toilet.

image

image

image

Allemaal zeer smaakvol ingericht, maar op het bed na niet echt op kleine mensen maat, mijn zicht ’s morgens in de spiegel was niet echt ideaal om te zien of alle slapers wel uit mijn ogen waren.

image

wpid-wp-1434578451842.jpg

Het was de bedoeling dat we een aantal uitstapjes en activiteiten zouden gaan doen, maar door mijn ziek zijn is daar hier en daar wat in gesnoeid.
Wel slaagden we erin het cranberrybedrijf en het wrakkenmuseum te bezoeken (waar de huiswolf en zijn zus na onze lunchstop even rondliepen terwijl ik rustte op een bankje), een middagje te koffieleuten en een middagje te kroegentochten en deden we een huifkarrentocht en een boottocht op de Waddenzee (met de boot van de hoteleigenaar) om zeehondjes te gaan spotten. Siebert hebben we echter niet gezien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Koffiepauze tijdens de huifkarrentocht

wpid-wp-1434578802261.jpg

Ik leerde ook dat als ge echt moe zijt, ge overal kunt slapen: op een terras, op een boot, in een huifkar, op een bankske aan het water, dat maakt eigenlijk allemaal niet uit.

Ondanks de beperkingen was het een heel fijn weekend en ik hoop binnen dit en een paar jaar zeker nog eens terug te gaan om er dan ten volle te kunnen van genieten.

De eerste 14 dagen van juni in foto’s

image01/06:  Me luidop op twitter afvragen waarom er zoetstof in mijn vitaminen (die niet eens zuigtabletten zijn) zit en prompt als antwoord krijgen dat vitaminen gewoon smerig smaken zonder.

image03/06: Mijn handtas + inhoud voor op weekend. Ja, mijn eetstokskes gaan overal mee naartoe!

image04/06: Wat ik zag als ik in de badkamerspiegel van onze tuinsuite op Terschelling keek.

image05/06: Lachen met Terschellingse menukaarten – de overjaarse soep-editie.

image06/06: Na de rambejaarden in de Colruyt zorgen de twijfelbejaarden (waarvoor ge plots moet uitwijken) voor brandwonden aan het ontbijtbuffet.

image07/06: Bootje varen en Siebert zoeken.

image08/06: Lachen met Terschellingse menukaarten – de Jus de Pommes-editie.

wpid-wp-1434578987982.jpg
12/06: Mag ik nog een dutje?

image13/06: Cadeautje van meneer de langpootmug.

image14/06: OOTD

Pentatonix in 5 (niet zo korte) puntjes

Vorige week zondag was Pentatonix voor de 2de keer in België voor een concert en voor de 2de keer waren ik en Huisgenoot 2 erbij. Het was trouwens dankzij hem dat ik hen leerde kennen.

Pentatonix
Een a capella band uit Texas die in 2011 ontstond nadat de 3 originele leden (Kirstie Maldonado, Mitch Grassi en Scott Hoying) op zoek gingen naar minstens 1 extra bandlid om te kunnen deelnemen aan “The Sing Off”.
Ze leerden Avi Kaplan kennen via een gemeenschappelijke kennis in het a capella milieu en contacteerden Kevin Olusola nadat ze een Youtube video zagen waarin hij celloboxte (een zeer geslaagde mix van cello en beatboxen, waarmee hij nu ook een solo album uit heeft).
Ze ontmoetten elkaar voor het eerst de dag voor de audities, deden een geslaagde auditie en wonnen dat jaar ook de finale.
Waarna ze vrijwel onmiddellijk gedropt werden door hun label, maar absoluut niet bij de pakken bleven zitten door een nieuw contract te tekenen onder een docher maatschappij van Sony en ondertussen een ontzettend populair Youtube kanaal op te starten (met meer dan 8 miljoen subscribers en meer dan 900 miljoen cumulatieve views).
Hun meest succesvolle nummer is hun Daft Punk medley, waarvoor ze eerder dit jaar ook een Grammy voor Best Arrangement, Instrumental and A Cappella

De groep brengt vooral popnummers, maar durft ook jazz, klasiek en zoveel meer aan. Ze brengen covers, regelmatig onderde vorm van medleys, in een eigen jasje en sinds kort ook meer eigen originele songs.
Wat hun stijl zo uniek maakt is het veelvuldig gebruik van vocale perucsie niet enkel onder de vorm van beat boxing maar ook onder de vorm van de Basso Profondo stem van Avi Kaplan, waarvoor ik helemaal smelt.

Het concert
Vorig jaar speelden ze nog in Trix, dit jaar verhuisden ze naar het veel grotere Vorst Nationaal. Het gevolg daarvan was wel een iets groter franssprekend publiek en die zijn een stuk rumoeriger en ook een stuk onvriendelijker, heb ik tijdens de laatste paar concerten in en rond het Brusselse moeten ontdekken. Duwen, trekkenen meer van onfraaie dingen om toch maar te proberen onze plaatsjes op de eerste rij in te pikken. Wel, dat was buiten die beer van een huisgenoot van mij gerekend.

Dat zootje ongeregeld kon echter de pret niet storen. Ik genoot van een heerlijk concert met een mix van covers en eigen materiaal, snelle nummers en meer ingetogen nummers, hier en daar een intermezzo met een grappige anecdote en was me momenten tot tranen toe geroerd.
Een hele fijne ervaring en ik kan niet wachten tot ze ons landje tijdens een volgende tour opnieuw een bezoekje brengen.

VIP arrangement
Net als vorig jaar was er dit jaar de mogelijkheid om in te tekenen op een VIP arrangement. Vorig jaar kozen we voor het pakket met een goodiebag, vroegere toegang tot de zaal en de shop en korte meet&greet tijdens een signeer sessie.
Dit jaar kozen we voor het 2de pakket met daarin:
– meevolgen met 1 nummer tijdens de soundcheck
– een Q&A sessie
– op de foto met de groep
– korte meet&greet tijdens de signeer sessie
– goodie bag (met een PTX zonnebril en een gelamineerd inkomst ticket dat binnenkort dienst zal doen als bladwjzer)
– vervroegde toegang tot zaal en shop waar ik dit jaar een t-shirt kocht (vorig jaar een hoodie) en de berige huisgenoot een hoodie en een t-shirt
En hoewel ik tijdens de signeersessie niet veel meer dan een “hi” en een “thanks” kon uitbrengen en al helemaal niks durfde te vragen tijdens de Q&A sessie genoot ik er immens van.
De Huisgenoot die vorig jaar, net als ik, maar heel weinig kon uitbrengen nadat Kevin hem op zijn schoenen complimenteerde, stak deze keer een hele monoloog af en kreeg er nog 2 knuffels voor in ruil. Hij straalde er echt helemaal van 😉

Highlights
Het is heel moeilijk om van deze prachtige show een aantal highlights te kiezen, maar als het dan toch moet dan ga ik voor de 2 nummers die me het meest kippevel bezorgenden:

Standing by – een nummer waarin Avi de lead vocals met ontzettend veel charme op zich neemt en zo bewijst meer te zijn dan een superlage basstem. Het nummer kwam trouwens tot stand vorig jaar in Antwerpen 😉

That’s Christmas to me –  een nummer waarvan ik sowieso al kippenvel krijg, maar nu echt tot tranen geroerd was toen ze besloten het “off mic” te zingen en zo een zaal van rond de 4000 man muisstil kregen.


(een zaal die daarna trouwens eens zo uitbundig losbarste met de Daft Punk Medley)

Foto’s

IMG_9526-X2 IMG_9539-L

CDl7-AxWAAAlIlI