Gek…

hoe ik niet kan stoppen met telkens opnieuw naar dit nummer te luisteren, terwijl de tranen telkens opnieuw over mijn wangen rollen

“My Immortal”

I’m so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
‘Cause your presence still lingers here
And it won’t leave me alone

These wounds won’t seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

[Chorus:]
When you cried I’d wipe away all of your tears
When you’d scream I’d fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I’m bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won’t seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

[Chorus]

I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone
But though you’re still with me
I’ve been alone all along

[Chorus]

Advertenties

Een stel uit de duizend

Collega’s zoals de mijne daar kunnen veel mensen enkel maar van dromen, als je het mij vraagt.

Ondanks mijn dagje vrijaf trok ik vandaag onder de middagpauze toch naar het werk. Omdat het al zo lang geleden was, omdat er 1 collegaatje net terug is van bevallingsverlof en een ander binnen 3 weken vertrekt, gingen we nog eens met zijn allen een hapje eten en dat wilde ik natuurlijk niet missen.

Toen ik op kantoor toekwam bleek er een pakje voor mij klaar te liggen aan de receptie, een doos met een afleverbon die er toch wel een beetje bizar uitzag. Ik probeerde uit te vissen waar dat pakje vandaan kon komen, maar de receptioniste drong er nogal op aan dat ik snel tekende en weg was met die doos, want ze stond in haar weg.
In de rapte had ik toch nog net iets kunnen lezen: cadeau d’anniversaire en curieuze neuze. Wat het geheel natuurlijk enkel maar verdachter maakte

Aangekomen op onze dienst vroeg iedereen meteen wat er in die doos zat en of ik nu plots ook wol liet toekomen op kantoor of misschien een geheime minaar had… toen wist ik het wel zeker, mijn collegaatjes zaten er voor iets tussen.
Nadat ik eindelijk de doos open gekregen had, met het nodige gevloek en de hulp van een schaar want ze was dichtgekleefd om nooit meer open te doen, bleken er naast een heleboel isimochips ook 2 cadeautjes in te zitten.
In het ene een heel mooi paars gebreid topje (dat een collegaatje voor me ging breien deze zomer, maar dat door omstandigheden maar niet af geraakte) in het andere 2 paarse armbandjes (1 met elastiek en gouden en paarse kraaltjes, ander met paarse lovertjes en paarse en blauwe steentjes), waarvan je er eentje in de zomer ook als enkelbandje kan aandoen, en een stel oorbelletjes met een lila pareltje.
Bij dat alles hoorde ook nog een mooi geel kaartje met de namen en verjaardagswensen van de collegaatjes

Ik kan alleen maar concluderen dat mijn collegaatjes mij goed kennen en dat ik echt wel met mijn gat in de boter gevallen ben!!

Bij het verlaten van het kantoor heb ik van de receptioniste trouwens ook nog de leverbon (compleet met firma stempel en al, ze doen hun werk goed, hihi) meegekregen als aandenken en die staat ook echt vol met leuke verwijzigingen naar mijn verjaardag.

De jacht is geopend

Oktober is een zwaar geladen maand wat verjaardagen betreft en de cadeautjesjacht is zo mogelijk nog grootser dan die tijdens de kerstperiode.

Vriend E is eerste in de lange lijn van cadeautjes ontvangers en dat is niet altijd een zegen. Ik weet namelijk meestal lang op voorhand wat ik hem ga geven, alleen is het ook werkelijk vinden of afgeleverd krijgen van zijn cadeau niet altijd even eenvoudig. Zo heeft hij dit jaar halfweg augustus pas van zijn verjaardagscadeau van vorig jaar kunnen genieten (een be-a-pilot sessie met een Cesna op de luchthaven van Deurne) omdat de planning bij Freeflight toch wel een beetje te wensen overliet.
Gelukkig was het achteraf overduidelijk dat hij ervan genoten had en binnenkort hoop ik zijn vliegcapriolen ook een keer op DVD te kunnen bewonderen.

Kort na zijn verjaardag vorig jaar, wist ik al wat ik hem dit jaar wilde geven. Een hele tijd terug ontdekte ik namelijk dat zijn favoriete relaxatie-cd deel uitmaakt van een trilogie en die wilde ik dus vervolledigen.
De trilogie vinden (zowel de 3 cd’s afzonderlijk als in een mooie verzameleditie) was geen enkel probleem. Ze vinden via een webshop die ze a) ook in ons Belgenlandje wilde afleveren en dat b) tegen een prijs die de waarde van de cd’s niet oversteeg was een ander paar mouwen.
Ik begon al te vrezen dat ik de cd’s via kennissen in de USA of Engeland zou moeten laten overkomen, tot ik ze plots op Amazon.de zag verschijnen.
Alleen had ik op dat moment nog geen eigen kredietkaart en moest ik dus wachten op Huisgenoot om te bestellen en toen waren ze plots uitverkocht en tijdje later (opnieuw toen Huisgenoot niet thuis was) … u raadt het al.
Eind augustus had ik eindelijk een eigen visakaart en was mijn probleem dus opgelost, ware het niet dat ze op dat moment weer tijdelijk onbeschikbaar waren. Maar dat liet ik niet aan mijn hart komen, ik zou ze wel bestellen na mijn vakantie …
Ware het niet dat daar in het mooie Spanje een stokje voor gestoken werd. Gelukkig moest ik niet al te lang wachten op een nieuwe kaart en kon mijn zoektocht terug beginnen. Zondag stonden de cd’s op de site en heb ik ze meteen besteld en om geen risico’s te nemen (het pakje moest 6 dagen later afgegeven kunnen worden) voor de express verzending gekozen (levering voorzien op 6 of 7 oktober). En wonder boven wonder: op 6/10 stak er een briefje in de bus dat er een pakje bij de buren geleverd werd. De cd’s in kwestie die inmiddels netjes ingepakt (in spiderman en miranda-beertjes papier) liggen te wachten om in ontvangst genomen te worden.

Er zijn nog veel te veel wachtenden voor u

Op donderdagmidddag ging ik met een collegaatje naar Ikea. Eerst een hapje eten (lekkere biologische erwtensoep), daarna voor haar de nodige verlichting halen, terwijl ik me liet verleiden door een allerschattigste pluchen cavia en dan betalen aan de self-scan-kassa waar het meteen aan onze beurt was.
En toen trokken we naar de klantendienst, want er moest een factuur komen voor die verlichting en als we daar dan toch waren kon ik meteen mijn verzameling klantenkaarten terug op peil brengen.

Vooraan aan de klantendienst staat een nummertrekbakje met 3 keuzetoetsen, afhankelijk van je type vraag krijg je dus een ander nummertje toegewezen.
Er zaten al een 15-tal mensen te wachten (sommige met een halve keuken in stukken en brokjes) en er waren maar 2 dames aan het werk, maar daar maakten wij ons niet al teveel zorgen om. Factuur-gewijs waren er maar 3 wachtenden voor mijn collega en wisselstukken/garanties/anderen-gewijs maar 4 wachtenden voor mij… tot bleek dat de nummers (ongeacht het type vraag) gewoon in volgorde van trekking afgehandeld werden. Maw er waren nog veeeeel te veel wachtden voor ons.

En dan vraag ik me nu natuurlijk af: wat is de logica van het splitsen van de vragenstroom als je hem daarna toch ongesplitst behandelt?

Zomermaan @ the BGGD movies (in 10 korte puntjes)

1. woensdag 07/10 was een dag van nieuwe ervaringen: mijn eerste BBGD en meteen ook mijn eerste Ladies @ the movies

2. het eerste is zeker nog voor ervaring vatbaar, over het tweede ben ik nog niet helemaal zeker. Ik vond de hoeveelheid taterende vrouwen nogal overweldigend

3. door de regen met een beetje vertraging toegekomen, maar toch nog ruim op tijd om van een hapje en een paar broodjes in ons eigen VIP hoekje

4. blijkbaar maakte de afbakening van ons privé hoekje op een aantal van de andere ladies totaal geen indruk, de boze blikken van mezelf en enkele andere champetterende girl geeks gelukkig wel

5. naast een afgebakend privé hoekje voor de film, kregen we ook een mooie grote zak vol goodies (met oa lipton thee, fitness muesli, een handtas haakje, een flesje nagellak …) en een afgebakende zone in de filmzaal

6. er ontstond trouwens bijna onmiddellijk een zwarte markt voor die nagellak

7. voor de film nog even snel een tombola waarbij 1 van de girl geeks, dankzij alert stoelenwippen, aan de haal ging met het nieuwste geurtje van Hugo Boss

8. en dan was het eindelijk tijd voor de film waarbij ik toch met gemengde gevoelens zit: hij neigt naar mijn gevoel meer naar de serie dan naar de originele film, met mooie zang- en dansprestaties en prachtige choreografiën, alleen jammer dat ze het verhaal zo’n beetje vergeten zijn. Bovendien loopt het verhaal over vier schooljaren en het tijdsgevoel daarvan miste ik compleet. De tieners in kwestie veranderen zo minimaal (zowel maturiteit, uiterlijk als karakter) dat het meer lijkt alsof je ze 1 schooljaar of zelfs maar enkele maanden van een schooljaar volgt

9. op terugweg controle vlak voor de oprit van Wemmel, compleet met vlammende salami’s. Een begrip dat blijkbaar onbekend was bij 1 van de carpool-genootjes

10. kort samengevat: een hele fijne avond met, zoals het een zomermaan betaamt, veel gegiechel. Merci Clo!!

Wie zoekt die vindt

Maar bij een aantal van de zoekopdrachten waarmee men hier aanbelandt, stel ik me toch serieus vragen:

-bolero borsten: iemand op zoek naar een filmpje van een stel borsten die op de muziek van de bolero van Ravel heen en weer wiegen?
– mijn borsten uit de peignoir hingen: iemand klungelig die hoopte een verwante ziel met een borstenblooper-verhaal te vinden?
– wat doet een gothic? Had zich misschien beter afgevraagd: wat is een gothic?
– 1 schoen afgebleekt door zon: ik kan begrijpen dat je naar “tante kaat” hulp zoekt wanneer 1 schoen bleker is dan de andere, maar zou je die niet evengoed vinden als je op “afgebleekte schoen” zoekt?
– lavabo emmer: iemand op zoek naar wat nu het beste alternatief is wanneer hij/zij zich ’s nachts ziek voelt en niet meer tot aan het toilet gespurt geraakt?
– gothic gaten netkous: nu eindelijk duidelijk is wat een gothic doet, willen ze weten wat een gothic draagt?

Wat ook opvalt is het aantal keren dat men met de combinaties “gekke madammen” en “zotte madammen” bij mij uitkomt… ronduit verdacht 😉

Zomermaan en de tuut administratie

Ik en auto’s en dan vooral de adminstratie errond, lijken de laatste maand toch niet zo goed samen te gaan.

Zo is er eerst het verhaal van de huurwagen voor mijn vakantie in Spanje:
Al van bij het reserveren liep het niet al te vlot. Via het net lukte het niet, dus moest ik het nog eens via de telefoon overdoen, wist de foutmelding me te vertellen.
De dame die ik aan de lijn kreeg was allesbehalve vriendelijk en het leek wel of ze me niet wilde begrijpen. Ze verzekerde me echter wel dat de “poging tot reservatie” via het net niet aangerekend zou worden.
Dagje later nog even moeten terugbellen om vluchtnummer en kleine wijziging door te geven, deze keer aan een lieve dame, die me een terugstorting van net geen 3 euro opleverde.
Ter plekke ging alles vrij vlot en deze keer waren de verzekeringspapieren voor de auto zelfs geldig. Enige vervelende is dat de betaling van de verzekering pas op het einde van de rit van je visakaart gehaald wordt en ik dus cash moest betalen vermits de mijne geblokkeerd was.
Terug thuis kom ik dan tot de ontdekking dat ik twee maal een bedrag voor de huur van een wagen aangerekend gekregen heb en aangezien mijn kaart geblokkeerd werd, was ook mijn afrekening al gemaakt. Maw eerst dubbel betalen en daarna pas geld terugkrijgen.
Om dat geld te kunnen terugkrijgen moest ik eerst wachten op mijn nieuwe visakaart, zodat ze daarop kunnen terugstorten.
En dan bel je naar Hertz om die terugstorting te regelen en duurt het eerst een eeuwigheid voor je binnen geraakt, moeten ze je dan nog 7 keer doorverbinden, vinden ze natuurlijk geen dubbele aanrekening en moet je hen een kopie van je visarekening bezorgen, werkt daarna hun systeem niet en blijkt uiteindelijk dat ze mijn “poging tot reservatie” toch hebben aangerekend. Dat allemaal met aan de andere kant van de lijn het stemgeluid van een Nederlander die een beetje gedrogeerd lijkt.
Gelukkig zag hij wel meteen dat er enkel aan de telefonische reservatie ook werkelijk een huurcontract hing, dus geen enkel probleem voor de terugbetaling, al ging het aanmaken van die betaling op een nieuwe visakaart dan weer wel met het nodige zuchten en steunen gepaard.
Ze mogen daar nog wel een beetje oefenen op klantvriendelijkheid.

Het tweede verhaal gaat over de bedrijfswagen waarop ik vanaf 01/10 contractueel recht heb.
Het systeem binnen ons bedrijf is dat er op de datum dat je recht hebt op een bedrijfswagen een aanloopwagen voor je klaarstaat op de parking en dat je ongeveer een maand op voorhand de lijst met wagens waaruit je mag kiezen ontvangt.
De aanvraag voor de lijst is eind augustus gelanceerd, in de hoop de lijst te kunnen meenemen en uitpluizen op vakantie, maar ondanks herhaalde vragen heb ik hem nog steeds niet. Ook naar de aanloopwagen heeft mijn chef meerdere malen moeten vragen, tot haar chef zich ermee gemoeid heeft. Plots was daar de bevestiging dat we de dag zelf nog de lijst zouden krijgen (een week geleden ondertussen) en dat er op 1/10 een wagen op me zou wachten.
Vorige donderdag stonden er op de parking inderdaad twee aanloopwagens te blinken: een lichtgrijze VW golf voor mij en een donkergrijze Mazda 3 voor een collegaatje.
En toen bleek dat het roze formulier niet bij mijn documenten zat en ik dus niet met de wagen mocht rijden. Heel wat heen en weer gemail met de leasing- en verhuurmaatschappij later werd op vrijdag het document aangeleverd. Ondertussen was ook nog gebleken dat de verzekeringspapieren voor mijn auto niet meer geldig waren, maar ook daarvan werd op vrijdag een geldige versie van aangeleverd, zodat ik onder de middagpauze al een eerste ritje kon maken met mijn nieuwe tuut en hem voor het weekend mee naar huis kon nemen.
Op donderdag moest ik gelukkig niet nog eens extra met de trein naar huis, want de auto voor de collega zou pas vrijdag afgehaald worden en dus heb ik nog even met haar wagen rondgetoerd ook.