De eerste 14 dagen van juni in foto’s

image01/06:  Me luidop op twitter afvragen waarom er zoetstof in mijn vitaminen (die niet eens zuigtabletten zijn) zit en prompt als antwoord krijgen dat vitaminen gewoon smerig smaken zonder.

image03/06: Mijn handtas + inhoud voor op weekend. Ja, mijn eetstokskes gaan overal mee naartoe!

image04/06: Wat ik zag als ik in de badkamerspiegel van onze tuinsuite op Terschelling keek.

image05/06: Lachen met Terschellingse menukaarten – de overjaarse soep-editie.

image06/06: Na de rambejaarden in de Colruyt zorgen de twijfelbejaarden (waarvoor ge plots moet uitwijken) voor brandwonden aan het ontbijtbuffet.

image07/06: Bootje varen en Siebert zoeken.

image08/06: Lachen met Terschellingse menukaarten – de Jus de Pommes-editie.

wpid-wp-1434578987982.jpg
12/06: Mag ik nog een dutje?

image13/06: Cadeautje van meneer de langpootmug.

image14/06: OOTD

Advertenties

Zomermaan ging naar de zoo

Ik hou van dierentuinen en heb het geluk dat alletwee mijn huisgenoten die liefde delen.
Zo bezocht ik met Huisgenoot1 op vakantie Copenhagen Zoo en op terugweg na een weekendje Canterbury het Howletts dierenpark.
Met Huisgenoot2 bezocht ik ondertussen Planckendael en de Olmense Zoo en gisteren was de Zoo van Antwerpen aan de beurt.

Het was een hele tijd geleden dat ik er nog een bezoekje bracht en het was dan ook heel fijn om te zien hoe de zoo jaar na jaar blijft investeren in uitbreiding maar ook in verbetering van de dierenverblijven.

11063848_10153371598344206_6476621899496945160_nIk genoot van het mooie lenteweer, het fijne gezelschap, de prachtige dieren en de bubbel van rust in het hartje van Antwerpen.
We sloten onze dag af met een hapje bij Wagamama waar ik genoot van een heerlijke plumwine en een curry schotel terwijl Huisgenoot2 koos voor een Naruto-style ramen.

11026085_10152664338835824_6190527977595379399_nWe kozen er trouwens voor om ons uitstapje met de trein te doen, vermits je de B-Dagtrips van de NMBS kan betalen met ecocheques, waarvan we anders toch niet helemaal weten wat we daar nu precies mee moeten kopen.

I ♥ Kopenhagen

Bijna 2 maand geleden gingen Huisgenoot en ik een weekendje naar Kopenhagen en die stad heeft zo’n indruk op me gemaakt dat ik het er tot op de dag van vandaag moeilijk mee heb om er een stukje over te schrijven.

Van de moment dat ik toekwam voelde het aan als thuiskomen en bij de gedachte dat ik 2 dagen later terug naar huis zou moeten, pinkte ik toch wel een traantje weg. En als je me had laten doen, vertrok ik de dag na thuiskomst opnieuw, liefst van al definitief. En tot op dit moment is dat gevoel nog niet verdwenen.
Nooit ga ik nog lachen met mensen die verkondigen verliefd te zijn geworden op een stad… ik weet nu ook hoe dat voelt.

Ons eigenlijke bezoek was wat aan de korte kant, maar we hebben er wel met volle teugen van genoten. In mijn geval zelfs zo geconcentreerd dat ik amper foto’s getrokken heb. (En ooit komt daar nog wel een verslagje van)

En om het weekend helemaal als emokip af te sluiten heb tegen alle verwachtingen in een superlieve vriendin eindelijk voor de eerste keer in het echt kunnen ontmoeten. Jammer genoeg niet langer dan een kwartiertje toen zij kenissen afhaalde op de luchthaven en wij daar toekwamen voor onze incheck.

Ondertussen is al beslist dat Huisgenoot en ik Denemarken (en dus ook Kopenhagen) volgend jaar iets uitgebreider gaan ontdekken en verder zijn er ook al plannen in de maak voor een girlsweekend ergens begin volgend jaar.

En toen ging Zomermaan niet naar Madrid

Vorig jaar half september kwam ik, na 14 dagen uitrustvakantie bij mijn nicht in de buurt van Malaga, terug met … een plan.

Niet lang voor ik bij haar op bezoek ging, had zij Madrid ontdekt en haar enthousiasme werkte zo aanstekelijk dat ik voorstelde om dit jaar onze verjaardagen (want we zijn met 9 jaar verschil op dezelfde dag geboren) samen te vieren door Madrid onveilig te maken. En dat zag ze natuurlijk meteen zitten.

Kort nadat ik terug was, besloot mijn nicht haar leven een andere wending te geven, de finca en en de paarden achter zich te laten en met de kinderen naar Madrid te trekken. De verhuis was gepland voor tijdens de zomer, dus tijdens ons verjaardagsweekend had ik meteen ook plaats om te logeren.

In april van dit jaar liet mijn zusje, die reisagente is, me weten dat er een “spaanse week” promotie zat aan te komen bij Brussels Airlines, met als resultaat dat ik voor minder dan 95 een ticket heen en terug had en dat ook zij zou meegaan.
Omwille van het feit dat ik mijn verjaardag toch ook nog een beetje met Huisgenoot wou vieren en zij op maandagavond een examen van de avondschool had, zouden we met een dag verschil vertrekken en toekomen, maar dat maakte eigenlijk niet zo veel uit.

Telkens ik mijn nicht op msn, facebook of mail sprak, telden we af naar 15/10/2010 en maakten wilde plannen.
Tot ik begin deze maand een mailtje kreeg, getiteld: slecht nieuws. Jammer genoeg kon mijn nicht door omstandigheden niet langer in Madrid blijven wonen en verhuisde ze in allerijl terug richting Malaga, waar ze voorlopig een onderdak gevonden heeft.
Ze wilde nog steeds erg graag dat we zouden langskomen en dus gingen zus en ik op zoek naar alternatieven.
Vermits het ticket gekocht was tijdens een speciale actie was het niet wijzigbaar of annuleerbaar, een nieuw ticket kopen richting Malaga was zelfs bij de echte lowbudget maatschappijen niet mogelijk onder de 200 euro en voor een enkele rit met de trein van Madrid naar Malaga (3u rijden en geen echt goeie aansluiting met de vlucht) zouden we 85 euro kwijt zijn.
Vermits we op verschillende data zouden toekomen en vertrekken was ook een auto huren of er met 2 een gezellig weekendje Madrid van maken geen optie.

Met pijn in het hart hebben we dus ons reisje naar Madrid afgezegd en hoewel de tickets dan misschien niet terugbetaalbaar zijn, de taksen van een ticket dat je annuleert kan je altijd terugvorderen. In dit geval was dat toch goed voor ongeveer een derde van de ticketprijs.

Het plan is nu om zodra mijn nicht terug een beetje haar leven op rails gekregen heeft alsnog een bezoekje te gaan brengen. En als alles goed gaat, gaan we misschien volgend jaar of binnen 2 jaar Madrid nog wel eens onveilig maken met ons tweetjes of ons drietjes.

Zomermaan en de mafia

Op de vlucht van Orlando naar Newark, waar we het vliegtuig richting Brussel zouden nemen, hadden we het gezelschap van een grote luidruchtige familie die te horen aan hun brabbeltaaltje uit 1 of ander ex-oostblokland moest komen.

Naast luidruchtig waren ze ook nogal onverdraagzaam en agressief. Toen een man in de rij voor deze waar een deel van de familie zat,  vroeg om ervoor te zorgen dat hun zoontje (dat tot groot ongenoegen van de vader door zowat alle hostessen voor een meisje werd aanzien) niet meer tegen de achterkant van zijn stoel zou schoppen, ging de vader van het kind helemaal door het lint en begon op die man te slaan.

Binnen de korste keren stond de halve familie mee in het gangpad (net naast onze rij dan nog wel), de ene helft om de vader te kalmeren, de andere helft om mee op de vragende man te vliegen.
Gelukkig konden een aantal medepassagiers en de hostessen al snel de boel een beetje kalmeren door de vragende man een plaatsje vooraan in het vliegtuig te geven en de slaande man van plaats te laten wisselen met een ander lid van de familie.

Na dit voorval hebben ik en mijn reisgenootjes de familie omgedoopt tot “de mafia” en nadat we te weten kwamen dat ze uit Antwerpen kwamen, werd dat al snel “de albanese mafia”.

Vlak na het landen kregen we te horen dat het gezag over het vliegtuig overgenomen was door de politie omdat ze het voorval wilden onderzoeken en tot nader order mochten we het vliegtuig niet verlaten.
Niet goed voor mijn zenuwen, want we hadden maar een 20-tal minuutjes om onze aansluiting te halen.
Gelukkig duurde het wachten niet te lang en al snel stormden we als gekken door de gangen van het luchthavengebouw op weg naar onze terminal, waar bleek dat ons vliegtuig nog maar net was toegekomen en dus minstens 20 min vertraging zou hebben.

Stiekem hadden we nog gehoopt dat ze “de albanese mafia” de vlucht wel zou missen, aangezien zij met zijn allen nog verder ondervraagd gingen worden, maar no such luck.
Toen we eindelijk op het vliegtuig mochten, bleek zelfs dat een deel van hen in de rij voor ons zat. We waren al blij dat ze niet achter ons zaten, want als we dan teveel schoppen tegen onze zetel kregen, zouden we daar zelfs niet op durven reageren en dan zou een vlucht van bijna 8u wel helemaal een eeuwigheid duren.

De vlucht naar Brussel liep nog wel wat meer vertraging op: een passagiers die toch niet mee zou vliegen en wiens bagage terug uit het vliegtuig moest, waardoor we onze plaats in de vertrekrij kwijt speelden en op de 18de plaats terug moesten aansluiten; maar verliep voor de rest gelukkig heel vlotjes.

Zomermaan en de tuut administratie

Ik en auto’s en dan vooral de adminstratie errond, lijken de laatste maand toch niet zo goed samen te gaan.

Zo is er eerst het verhaal van de huurwagen voor mijn vakantie in Spanje:
Al van bij het reserveren liep het niet al te vlot. Via het net lukte het niet, dus moest ik het nog eens via de telefoon overdoen, wist de foutmelding me te vertellen.
De dame die ik aan de lijn kreeg was allesbehalve vriendelijk en het leek wel of ze me niet wilde begrijpen. Ze verzekerde me echter wel dat de “poging tot reservatie” via het net niet aangerekend zou worden.
Dagje later nog even moeten terugbellen om vluchtnummer en kleine wijziging door te geven, deze keer aan een lieve dame, die me een terugstorting van net geen 3 euro opleverde.
Ter plekke ging alles vrij vlot en deze keer waren de verzekeringspapieren voor de auto zelfs geldig. Enige vervelende is dat de betaling van de verzekering pas op het einde van de rit van je visakaart gehaald wordt en ik dus cash moest betalen vermits de mijne geblokkeerd was.
Terug thuis kom ik dan tot de ontdekking dat ik twee maal een bedrag voor de huur van een wagen aangerekend gekregen heb en aangezien mijn kaart geblokkeerd werd, was ook mijn afrekening al gemaakt. Maw eerst dubbel betalen en daarna pas geld terugkrijgen.
Om dat geld te kunnen terugkrijgen moest ik eerst wachten op mijn nieuwe visakaart, zodat ze daarop kunnen terugstorten.
En dan bel je naar Hertz om die terugstorting te regelen en duurt het eerst een eeuwigheid voor je binnen geraakt, moeten ze je dan nog 7 keer doorverbinden, vinden ze natuurlijk geen dubbele aanrekening en moet je hen een kopie van je visarekening bezorgen, werkt daarna hun systeem niet en blijkt uiteindelijk dat ze mijn “poging tot reservatie” toch hebben aangerekend. Dat allemaal met aan de andere kant van de lijn het stemgeluid van een Nederlander die een beetje gedrogeerd lijkt.
Gelukkig zag hij wel meteen dat er enkel aan de telefonische reservatie ook werkelijk een huurcontract hing, dus geen enkel probleem voor de terugbetaling, al ging het aanmaken van die betaling op een nieuwe visakaart dan weer wel met het nodige zuchten en steunen gepaard.
Ze mogen daar nog wel een beetje oefenen op klantvriendelijkheid.

Het tweede verhaal gaat over de bedrijfswagen waarop ik vanaf 01/10 contractueel recht heb.
Het systeem binnen ons bedrijf is dat er op de datum dat je recht hebt op een bedrijfswagen een aanloopwagen voor je klaarstaat op de parking en dat je ongeveer een maand op voorhand de lijst met wagens waaruit je mag kiezen ontvangt.
De aanvraag voor de lijst is eind augustus gelanceerd, in de hoop de lijst te kunnen meenemen en uitpluizen op vakantie, maar ondanks herhaalde vragen heb ik hem nog steeds niet. Ook naar de aanloopwagen heeft mijn chef meerdere malen moeten vragen, tot haar chef zich ermee gemoeid heeft. Plots was daar de bevestiging dat we de dag zelf nog de lijst zouden krijgen (een week geleden ondertussen) en dat er op 1/10 een wagen op me zou wachten.
Vorige donderdag stonden er op de parking inderdaad twee aanloopwagens te blinken: een lichtgrijze VW golf voor mij en een donkergrijze Mazda 3 voor een collegaatje.
En toen bleek dat het roze formulier niet bij mijn documenten zat en ik dus niet met de wagen mocht rijden. Heel wat heen en weer gemail met de leasing- en verhuurmaatschappij later werd op vrijdag het document aangeleverd. Ondertussen was ook nog gebleken dat de verzekeringspapieren voor mijn auto niet meer geldig waren, maar ook daarvan werd op vrijdag een geldige versie van aangeleverd, zodat ik onder de middagpauze al een eerste ritje kon maken met mijn nieuwe tuut en hem voor het weekend mee naar huis kon nemen.
Op donderdag moest ik gelukkig niet nog eens extra met de trein naar huis, want de auto voor de collega zou pas vrijdag afgehaald worden en dus heb ik nog even met haar wagen rondgetoerd ook.