Fimpjes kijken

Zoals hier al vermeld, zou ik me in september concentreren op de fimpjes op de digicorder opruimen en dat deed ik zo enthousiast dat alles wat ik alleen voor mezelf opnam weggewerkt is. Wat ik zoal keek:

Wallace and Grommit a close shave
The librarian – Return to King Solomon’s mines (ik wilde al een tijdje de serie The Librarians zien, nu dus nog meer)
The hangover (aangeraden door de huisbeer als “light entertainment”, wat een zeer accurate omschrijving is)
Annie (puur jeugdsentiment)
Closer
Harry Potter and the Philosopher’s Stone (de andere 6 staan ook nog op de digicorder, maar tijd vinden om ze met beide huisgenoten te kijken is niet evident)

Daarnaast waren er nog een paar series waarvan ik samen met de huiswolf meteen het seizoen opnam en uitkeek (terwijl we de series die we allemaal graag zien gewoon wekelijks proberen bijhouden):

het 3de en laatste seizoen van Ripper Street
het 1ste seizoen van True Detective

Verder keek ik ook nog een super interessante documentaire over Orson Welles en de miniserie Flemming, the man who would be Bond, waardoor de digicorder nog steeds netjes rond de 25% hangt.

Oktober staat ondertussen weer meer in het teken van Netflix nog wat leegkijken, maar dat is voer voor een andere post.

Advertenties

Den triestigste film ter wereld

Als ge die titel leest, gelooft ge nooit dat dat over “The Sound of Music” gaat, tenzij ge die film al samen met mij gezien hebt en toen gezworen hebt dat nooit meer te doen, of geëist dat ik enkel kijk als ik alleen thuis ben (nee hoor, ik kijk ni naar u Huisgenoot1).

Ik hoor al denken, maar allé met al die schoon liekes enzo, dat is toch ne feel good movie… Ni dus, die film zit vol bleitmomenten:

– bleitmoment 1: ze wordt vriendelijk verzocht een andere roeping te vinden, want een nonneke zit er ni in
– bleitmoment 2: de natte gordijnen scene
– bleitmoment 3: ze wordt door een jaloerse tik buiten gepest, loopt van huis weg (want ze is daar ondertussen echt wel thuis) en dat zonder iets te zeggen
– bleitmoment 4: die kinders zijn van hun melk omdat ze ni weten waarom ze weg is en als ze om uitleg gaan vragen worden ze naar huis gestuurd waar ze dan ook nog eens zonder eten naar bed gestuurd dreigen te worden
– bleitmoment 5: ze moeten vluchten en in de rapte wordt de oudste dochter hart nog ne keer gebroken.

En dat zijn alleen de grote bleitmomenten, de traantjes die stiekem tussendoor weggepinkt worden staan ni eens in dat lijstje.

Begrijp mij ni verkeerd, ik zie die film doodgraag, zing alle liedjes van voor naar achter mee (in ’t Engels of in ’t Nederlands, en achterstevoren als ’t moet) en moet altijd gniffelen met dat nonneke dat vergiffenis vraagt omdat ze nen auto saboteerde.
Maar toch…de triestigste film ter wereld.

Dat was al van den eerste keer dat ik hem zag, zo’n 33 jaar geleden (met een onthuste moeder die ni wist welk argument eerst te proberen om die tranenstroom te stoppen om alleen het omgekeerde effect te bekomen), en als ik hem vandaag voor den honderduuzendzte keer zie, is dat ni anders.

Ge wilt trouwens ni weten hoeveel tranen er gevloeid zijn bij het bloggen over den triestigste film ter wereld 😉