Afscheid van een aandenken

21 december 2009, een avond die ik niet snel zal vergeten.
Alleen thuis, want Huisgenoot is nog op terugweg van een weekendje Denemarken, met tussenstop en overnachting in Oostenrijk.
Beetje kriebelige keel, dus maken we een lekker theetje met een flinke schep honing en omdat de keel lastig blijft doen, snoepen we nog een lepeltje honing zo…

Niet mijn beste plan, zo blijkt na even. Want na jaaaaaren zonder enig probleem honing in thee, op de boterham of gewoon een lepeltje snoepen, blijk ik er plots hyperallergisch aan te zijn.
(en meteen is ook die rare allergische reactie van een week eerder verklaard)

Gelukkig herken ik onmiddellijk de symptomen van een beginnende shock reactie en dus wip ik de auto in naar de spoedafdeling van het ASZ hier in Wetteren, op nog geen 10 min rijden.
Daar zien ze onmiddellijk de ernst van de situatie in en een bakster en 2 spuiten later krijg ik te horen dat ik die nacht voor observatie moet blijven.

Of er iemand wat spulletjes kan brengen? Nee dus. Huisgenoot is inmiddels in Oostenrijk geland en sprak ik heel kort voor ik naar spoed vertrok en zijn ouders zijn op vakantie.
Het is op momenten zoals deze dat het toch een beetje jammer is dat mijn ouders op 120km wonen.
Bij gebrek aan spulletjes-leverdienst, word ik in zo’n supersexy one size fits all operatiekleed gehesen en voorzien van een handdoek, washandje en zeeppompje om me de volgende morgend te kunnen wassen.

Of ze iemand voor me moeten verwittigen, want ik ga me door die baxster en spuiten vast groggy voelen.
Nee hoor, dat kan ik zelf wel. Een smsje naar de bazin, dat ik morgen niet op het werk zal zijn. Een berichtje op de voicemail van Huisgenoot en een poging tot een telefoontje naar de mama, zodat iemand in België tenminste toch ook weet dat ik in het ziekenhuis verblijf.
Bij dat laatste telefoontje ben ik toch niet meer zo helder, want blijkbaar heb ik de mama, die me niet helemaal begrijpt, gemeld dat ik ondertussen platgespoten ben met medicatie en dat ze dus niet veel zinnigers van me moet verwachten…

Een nogal onrustige nacht later, krijg ik te horen dat ik, na het ontbijt en een bloedafname, een bezoekje van de dokter mag verwachten en dan naar huis mag.
Een bloedafname waarbij ik bijna in de clinch ga met de verpleegster, die heus wel weet hoe ze met moeilijke aders om moet gaan en dus geen advies/commentaar nodig heeft… Mijn blauwe armen denken daar acheteraf toch anders over.

Het bezoekje van de dokter wordt een bezoekje van twee dokters, want blijkbaar geraken die twee het maar niet eens over het feit of een honingallergie nu zeldzaam is of niet. Conclusie: niet zeldzaam bij mensen met hooikoorts, maar ik heb geen enkele vorm van hooikoorts en dat is dus blijkbaar wel zeldzaam.
(ondertussen heb ik er nog 2 typische berken kruisallergieën bij, zonder op berk te reageren. Ooit volgt die berk nog wel volgens de dokters, ik hoop ondertussen van niet).

Klaar om naar huis te gaan, drukken de verpleegsters me nog snel mijn zeeppompje in de hand, want daarvoor ga ik betalen op mijn rekening en dan kan ik het maar beter meenemen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eigenlijk wilde ik dat pompje niet meenemen, want het is een aandenken aan een griezelige en ook erg eenzame ervaring. Jezelf naar het ziekenhuis rijden, daar een hele nacht alleen moeten doorbrengen en daarna helemaal alleen terug naar een leeg huis.
Het heeft dan ook een hele tijd geduurd voor ik die zeep wilde gebruiken, maar nu bijna 5 jaar later is ze eindelijk op en kan ik dat onding van een aandenken eindelijk de vuilbak in kegelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s