Donderdagavond telefoontje van mijn mama: ze had eerder die dag telefoon gekregen van de politie dat ze haar broer dood in zijn bed aangetroffen hadden. Hij was dinsdag voor het laatst gezien door de thuishulp en donderdag kwam hij de deur niet opendoen, dus werd de politie gebeld en een slotenmaker geroepen om het slot open te breken. Onderzoek van de politiearts had uitgewezen dat het om een natuurlijke dood ging en hij was inmiddels overgebracht naar het Middelheim ziekenhuis in Antwerpen.  

We waren geen van allen echt close met hem en hij wist iedereen altijd tegen de haren in te strijken en het bloed van onder de nagels te pesten, maar toch doet het raar dat hij er plots niet meer is.Maar wat nog meer raar is, is dat ik verder helemaal niets voel.
In eerste instantie was ik geschrokken en dacht ik dat ik me achteraf wel verdrietig zou voelen, of misschien schuldig omdat ik hem al 3 jaar niet meer gezien had omwille van een voorval in het ziekenhuis dat ik hem nooit echt vergeven heb, maar tot op heden voel ik helemaal niets. En als ik heel eerlijk ben vind ik dat eigenlijk toch wel een beetje verontrustend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s