Het betere voetenwerk (sic)

Voorbije woensdag was het nog eens tijd om op controle te gaan met de voet.
De week daarvoor had ik, zoals afgesproken, braaf gebeld om nog eens een update te geven en mijn dokters vroegen me toch maar even op controle te komen. En voorlopig (maar waarschijnlijk tot het eind van de maand) alle activiteiten die niet onder “normaal dagdagelijks wandelen” vallen, zo te laten.

Verdict na onderzoek: de voet doet het niet goed. De blessure van het omslaan van de voet is netjes genezen, maar de aanwezige ontsteking is veel hardnekkiger dan verwacht. Na ongeveer 2 maand ontstekingsremmers zou die netjes weg moeten zijn en dat is jammer genoeg niet zo.
Van zodra de temperatuur een beetje stijgt, zwelt de enkel en begint gemeen zeer te doen. Als het echt een warme dag is, zoals gisteren, kan ik er tegen ’s avonds zelfs amper nog op staan.

Dus het wordt tijd om nieuwe maatregelen te nemen en de dreigementen met cortisonespuiten beginnen nu steeds concreter te worden.
Als het aan dokter 1 (de man van het koppel) ligt, wordt er volgende week al gestart met spuiten, waarschijnlijk een 3-tal weken na mekaar en wordt er dan half september geëvalueerd wat het effect ervan geweest is.
Wetende dat de ontsteking erg warmtegevoelig is en ik begin september voor 2 weekjes naar het zonnige Spanje trek, is de kans groot dat die kuur achteraf nog eens herhaald moet worden.

Dokter 2 (de vrouw van het koppel) weet hoe ik over cortisonespuiten  denk en deelt mijn mening tot op een zeker punt (soms zijn de grove middelen nu eenmaal nodig). Zij stelt dan ook voor om nog even te wachten met de spuiten. Minstens tot wanneer ik terug ben van Spanje. Ze is zelfs bereid tot eind oktober te wachten, om te kijken of de ontsteking toch zo te overwinnen is van zodra het warme weer me geen parten meer kan spelen.
Dat wil  natuurlijk ook wel zeggen dat het algehele verbod op “alles wat niet dagdagelijks wandelen is” tot eind oktober stand houdt.

Geen al te makkelijke beslissing en eentje waar ik ook niet licht over wil gaan.
Aan de ene kant is tot en met eind oktober helemaal niets met de voet mogen doen wel erg lang (en dat terwijl ik net een nieuwe fiets heb die zo graag een ritje wil maken), maar aan de andere kant wil ik elke gelegenheid om die spuiten uit te stellen wel aangrijpen.

Een van de hoogtepunten van mijn zomer, het Boombalfestival, zal dit jaar waarschijnlijk wel aan mijn neus voorbij gaan.
Ik had er erg naar uitgekeken om, na een heel jaar bijna niet gedanst te hebben (met eerst klierkoorts, daarna vermoordde tenen en als laatste het omslaan van die voet), dat in 1 weekend goed te maken en bovendien alle mensen van de dansstages van de vorige twee jaar terug te zien.
Maar nu ik helemaal niet ga mogen dansen terwijl er zoveel mooie muziek gespeeld gaat worden en er zoveel toffe mensen zullen zijn om mee te dansen en ik eigenlijk enkel op een stoel of op het gras mag zitten … ik betwijfel of ik mezelf wel ga kunnen bedwingen (want 1 klein walsje of hanterdro’tje zullen toch wel geen kwaad kunnen) en dan heeft het toch wel erg veel weg van zelfkwelling.
Ik weet nog hoe moeilijk het vorig jaar was, toen ik gewoon goed moest oppassen omdat ik nog niet zoveel daarvoor mijn voet had omgeslagen, net een week dansstage achter de rug had en nog steeds met een brace rondliep en eigenlijk veel moest rusten.
Met andere woorden nog een zware beslissing die ik moet nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s