Net als in de film …

Alleen in een of andere domme komedie (of in het leven van een Zomermaan) kan het volgende verhaal zich afspelen.

– door een geluk bij een ongeluk een tijdje kunnen meerijden met die ene collega die echt wel gezien mag worden.
Tot groot jolijt van een aantal vrouwelijke collega’s die geregeld laten vallen dat ze ook wel iets willen breken om te mogen meerijden of me ervan beschuldigen speciaal mijn voet om te slagen om te kunnen meerijden
– door een op hol geslagen telefooncentrale de collega in kwestie bijna stalken, vermits elke “missed call” die je krijgt geafficheerd staat als een van hem en elke oproep die je doet naar een nummer uit het geheugen van de telefoon automatisch bij hem uitkomt
– in een vlaag van zinsverbijstering (nadat je er al geregeld in “normale” buien gekke dingen hebt uitgeflapt) onder het motto “ik zie die mens waarschijnlijk toch nooit meer terug, dus wat maakt het uit” een sms sturen met een wel heel gewaagde melding. Om dan anderhalve week later een beetje te panikeren en achter te blijven met een “Oeps, wat heb ik nu weer gedaan gevoel” omdat je geen of toch geen duidelijke reactie kreeg op je gewaagde sms
– besluiten om met de hele dienst een ondeugend afscheidscadeautje, waarvan wel duidelijk zal blijken dat jij op zijn minst 1 van de initiatiefnemers bent, te voorzien en te laten afleveren op zijn nieuwe job.
– besluiten om bij gebrek aan geschikte koerierdienst het pakje even in de bus te gaan steken, om dan na een paar rondjes te hebben gereden rond het gebouw (hier en daar stilstaand om te spieden waar de ingang en de brievenbus juist zijn) vast te stellen dat daar eigenlijk een heleboel volk op het terras zit en dat de kans erg groot is dat degene aan wie het cadeautje geadresseerd is daar waarschijnlijk ook zit.
– Na een heleboel besluiteloze momenten, want het laatste wat je eigenlijk wil is om de persoon “die je toch nooit meer zou zien” onder ogen te komen met een ondeugend afscheidscadeau in handen nadat ze je rare heen en weer gerij vast ook wel gezien hebben vanop dat terras, en dus nog wat heen en weer gerij tussen het gebouw en het ronde punt vlak bij, beslissen dat nu ge eenmaal daar zijt ge evengoed dat pakje kunt droppen. Misschien lukt het met al die hagen in de voortuin van het gebouw zelfs wel om ongezien tot aan de brievenbus te komen
– Om dan alsnog de confrontatie bespaard te blijven omdat er net iemand richting terras loopt die je dan maar snel even het pakje in handen duwt in de hoop dat het netjes terecht komt

Wordt, naar alle waarschijnlijkheid, nog wel vervolgd ;0)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s