Les extrèmes se touchent

Hij is mijn beste vriend, ik hou zielsveel van hem, zou niet zonder hem kunnen … maar af en toe wens ik hem naar de hel, beweer ik dat als ik hem pas terug zie aan het einde der tijden, het nog veel te vroeg is en heb ik zo’n verschrikkelijke rothekel aan hem dat het me beangstigd.

Momenteel beleven we een beetje een aaneenschakeling van momenten waarop vooral de “maar af en toe”-regel van toepassing is.
Afgewisseld met verdriet omdat ik hem ontzettend hard mis en te koppig  ben om daaraan toe te geven en toch amper koppig genoeg om mezelf niet opniew te verliezen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s